iliadas photo

HQ CELEBRITY PICTURES OF FAMOUS ACTRESSES, SINGERS, MODELS , ATHLETES & MUCH MORE
 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  
To Forum μεταφέρεται για καλύτερη παρουσίαση των φωτογραφιών του
σε ιδιόκτητη ιστοσελίδα.
Θα το βρείτε στο

Μοιραστείτε | 
 

 Βουδδισµος Ζέν

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΙΛΙΑΔΑ
Admin
Admin
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 5018
Ηλικία : 37
Περιοχή : Λευκωσία - Κύπρος
Χρώμα Ματιών : Γαλανό
Απασχόληση : Φωτογράφος
Reputation : 17
Points : 1509277
Registration date : 30/05/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Βουδδισµος Ζέν   Τρι 20 Ιουλ - 5:42


_________________
Είναι βαριά και επικίνδυνη η φωνή του λαού όταν κυριεύεται από την οργή !
ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.ix-andromeda.com/
ΙΛΙΑΔΑ
Admin
Admin
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 5018
Ηλικία : 37
Περιοχή : Λευκωσία - Κύπρος
Χρώμα Ματιών : Γαλανό
Απασχόληση : Φωτογράφος
Reputation : 17
Points : 1509277
Registration date : 30/05/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βουδδισµος Ζέν   Τρι 20 Ιουλ - 5:49

«Ζεν» είναι η ιαπωνική προφορά της κινέζικης λέξης «τσαν», που προέρχεται από το σανσκριτικό «dhyana» και σημαίνει «διαλογισμός». Αν και το Ζεν προέρχεται από τον Βουδισμό και κατά κύριο λόγο οι διδάσκαλοί του είναι Βουδιστές μοναχοί, δεν πρόκειται για θεοφιλοσοφία, ούτε για θρησκευτικά διδάγματα. Όπως και το Ταο, το Ζεν δεν μπορεί να εξηγηθεί με λίγες λέξεις. Η καλλίτερη επεξήγηση που μπορεί να δοθεί εν συντομία είναι ότι το Ζεν:
- είναι περισσότερο συμπεριφορά παρά πίστη
- είναι η γαλήνη που επέρχεται όταν γίνεσαι ένα με μια οντότητα άλλη, εκτός του εαυτού σου.
- σημαίνει να κατανοείς την ενότητά σου με το Όλον και όλα όσα περικλείει.
- σημαίνει να ζήσεις το σήμερα και να συνειδητοποιείς αυτήν την πραγματικότητα πλήρως.
- είναι να είσαι απαλλαγμένος από τις απατηλές διαμάχες και αποσπάσεις του υλικού κόσμου.
- σημαίνει να ακολουθήσεις την ροή του Όλου.
Το παράδοξο είναι μέρος του Ζεν και η διδασκαλία του. Το παράδοξο παρακινεί τον νου να σκεφτεί πέρα από την ρουτίνα και τον υλικό κόσμο. Βοηθά να αποδεσμευτεί ο νους από τον ορθολογισμό και να αποδεχτεί το ένστικτο. Ισορροπεί το Πνεύμα με την Ψυχή και το Σώμα, κατευθύνοντας στην Αλήθεια που δεν μπορεί να κατανοηθεί μονάχα με ένα από αυτά, αλλά με όλα μαζί.
Επομένως το Ζεν είναι:
- Τίποτα και όμως όλα
- ¶δειο και όμως γεμάτο
- Περιβάλει τα πάντα και περιβάλλεται από τα πάντα
- Η αρχή και το τέλος

Παραθέτω μερικά αποφθέγματα καθώς και μερικές παραβολές του Ζεν, για την καλλίτερη κατανόηση της φιλοσοφίας του:

Αποφθέγματα:

Η ζωή είναι άδεια και ανούσια, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το ότι σου δίνετε η ελευθερία και η ευκαιρία να την γεμίσεις νόημα

Η έλλειψη φώτισης είναι πρόβλημα μονάχα για τον πεφωτισμένο

Μπορείς να πιστέψεις σε ότι θέλεις, μιας και το Όλον δεν υποχρεούται να τηρεί μια μορφή

Η υποκειμενικότητα λέει «το ονομάζω ανάλογα με το πώς το βλέπω»
Η αντικειμενικότητα λέει «το ονομάζω όπως είναι»
Το Ζεν λέει «δεν είναι τίποτα μέχρι να το ονομάσω»

Το γεμάτο ποτήρι είναι άχρηστο

Όταν είσαι έτοιμος να μάθεις, το Όλον θα σου προσφέρει τον διδάσκαλο

Παραβολές:

Η προσευχή

Ένας προσκυνητής καθόταν στην άκρη του δρόμου κι προσευχόταν. Καθώς βρισκόταν εκεί, παρατηρούσε όλους τους άπορους, τους άρρωστους, τους ανάπηρους που τον προσπερνούσαν. Λυπημένος, απευθύνθηκε στον Θεό λέγοντας: «Θεέ μου, πως γίνεται ένας τόσο ευσπλαχνικός Πατέρας να βλέπει όλον αυτό τον πόνο και να μην κάνει τίποτα;» και μετά από σιγή, ο Θεός απάντησε: «Εγώ έκανα κάτι! Δημιούργησα εσένα!»

Η Συζήτηση των Κυμάτων
Ήταν ένα μικρό κύμα, πολύ λυπημένο και που μονολογούσε: «πόσο δυστυχισμένο είμαι… τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο… γιατί να είναι η ζωή τόσο σκληρή;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από τα δύο»
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά: «Πως;! Δεν είμαι κύμα;! Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είναι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;»
Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται: «Αυτό που καλείς ‘κύμα’ δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς από την μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου»

Η ¶δεια Κούπα
Ένας καθηγητής πανεπιστημίου, θέλοντας να μάθει περισσότερα για την φιλοσοφία του Ζεν πήγε να συναντήσει έναν διδάσκαλο του Ζεν. Ο διδάσκαλος τον καλωσόρισε και του προσέφερε τσάι. Καθώς ο διδάσκαλος σερβίριζε τσάι, ο καθηγητής μιλούσε για το Ζεν, χωρίς να σταματά καθόλου. Ο διδάσκαλος έβαζε τσάι στην κούπα του καθηγητή, και ακόμα κι όταν ξεχείλισε, συνέχιζε να βάζει τσάι. Ο καθηγητής παρακολουθούσε τον διδάσκαλο καθώς μιλούσε, μέχρι που δεν άντεξε άλλο και τον ρώτησε «μα, δεν το βλέπεις ότι έχει ξεχειλίσει;! Δεν χωράει άλλο τσάι!» και ο διδάσκαλος αποκρίθηκε «είσαι κι εσύ σαν αυτή τη κούπα… πως θέλεις να σου μιλήσω για το Ζεν αν δεν μου δώσεις πρώτα χώρο;»

Ο Εαυτός
Ένας ταραγμένος μοναχός πλησίασε έναν διδάσκαλο του Ζεν λέγοντάς του «Δάσκαλε, σε παρακαλώ βοήθησέ με! Είμαι χαμένος, απελπισμένος, δεν ξέρω ποιος είμαι! Σε παρακαλώ, δείξε μου τον εαυτό μου!»
Μα ο διδάσκαλος δεν απαντούσε.
Ο μοναχός τον παρακαλούσε, τον ικέτευε να του δείξει ποιος είναι, μα ο διδάσκαλος εξακολουθούσε να μην απαντά.
Απογοητευμένος ο μοναχός γύρισε να φύγει, και τότε ο διδάσκαλος τον φώναξε με το όνομά του. Ο μοναχός γύρισε ενθουσιασμένος λέγοντας «Ναι;» και ο διδάσκαλος αποκρίθηκε «Να ο εαυτός σου»

Εμμονή
Δύο μοναχοί ταξίδευαν μαζί. Όταν έφτασαν σε ένα ποτάμι, είδαν μια νέα γυναίκα ανήσυχη να κοιτά το ποτάμι. Όταν τους είδε, τους ρώτησε εάν μπορούν να την κουβαλήσουν στην απέναντι όχθη, διότι φοβόταν ότι θα πνιγεί. Ο ένας μοναχός δίστασε, μιας και απαγορεύεται σε μοναχούς να αγγίζουν γυναίκες. Ο άλλος όμως χωρίς δισταγμό, ανέβασε την γυναίκα στους ώμους του και την πέρασε απέναντι.
Καθώς συνέχιζαν το ταξίδι τους, ο πρώτος μοναχός δεν σταματούσε να επιπλήττει τον δεύτερο που κουβάλησε την γυναίκα. Μέχρι που τέλος ο δεύτερος δεν άντεξε άλλο και του αποκρίθηκε «αδελφέ μου, εγώ την κουβάλησα για λίγα λεπτά, μα εσύ ακόμα την κουβαλάς»

Η Κίνηση του Νου
Δύο άντρες διαφωνούσαν για μια σημαία που κυμάτιζε με τον αέρα. Ο ένας έλεγε «είναι ο αέρας που κινείται» ενώ ο άλλος «όχι, είναι η σημαία που κινείται»…
Ένας διδάσκαλος του Ζεν έτυχε να περνά από εκεί και να ακούσει την διαφωνία. Τους διέκοψε λέγοντας «Δεν είναι ούτε ο αέρας, ούτε η σημαία που κινείται, μα ο Νους!»

_________________
Είναι βαριά και επικίνδυνη η φωνή του λαού όταν κυριεύεται από την οργή !
ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.ix-andromeda.com/
ΙΛΙΑΔΑ
Admin
Admin
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 5018
Ηλικία : 37
Περιοχή : Λευκωσία - Κύπρος
Χρώμα Ματιών : Γαλανό
Απασχόληση : Φωτογράφος
Reputation : 17
Points : 1509277
Registration date : 30/05/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βουδδισµος Ζέν   Τρι 20 Ιουλ - 5:52

"Δύο μοναχοί διαφωνούσαν σχετικά με μια σημαία. Ο ένας είπε, «η σημαία κινείται». Ο άλλος απάντησε, «ο άνεμος κινείται». Ένας δάσκαλος έτυχε να περνάει. Τους είπε: «Ούτε ο άνεμος, μα ούτε και η σημαία. Το μυαλό σας κινείται».
¶νεμος, σημαία, κινήσεις του νου. Η ίδια κατανόηση. Όταν ανοίγει το στόμα Όλα είναι λάθος".

_________________
Είναι βαριά και επικίνδυνη η φωνή του λαού όταν κυριεύεται από την οργή !
ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.ix-andromeda.com/
NeFeLH
Super-Μoderator
Super-Μoderator
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 4698
Ηλικία : 27
Περιοχή : ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Χρώμα Ματιών : Καφέ - Μαύρο
Απασχόληση : Φοιτήτρια
Reputation : 9
Points : 1212962
Registration date : 29/07/2006

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βουδδισµος Ζέν   Τρι 27 Ιουλ - 23:28

Α΄ Διδασκαλία. Η ρίζα του κακού είνε η άγνοια· μόνον η γνώσις σώζει. Δεν αρκεί να εκτελής το αγαθόν, να έχης αγνήν καρδίαν· ο νους πρέπει σαφώς να κατανοήση τας «τέσσαρας αγίας αληθείας», εφΆ ων στηρίζεται όλη η δογματική του Β. Ποίαι είνε αι τέσσαρες αυταί αλήθειαι; 1) Η οδύνη· 2) η αιτία της οδύνης· 3) η εξαφάνισις της οδύνης· 4) η οδός η άγουσα εις την εξαφάνισιν της οδύνης. Η έννοια της οδύνης δεσπόζει ολοκλήρου της διδασκαλίας του Βουδδισμού. 1) Την πρώτην αλήθεια ο Βούδδας εις τον περίφημον πρώτον λόγον του εις Βεναρές: «Η γέννησις είνε οδύνη, το γήρας, η ασθένεια, ο θάνατος είνε οδύνη, η ένωσις με ό,τι δεν αγαπώμεν, ο χωρισμός από ό,τι δεν αγαπώμεν, ο χωρισμός από ό,τι αγαπώμεν είνε οδύνη· η μη εκπλήρωσις της επιθυμίας είνε οδύνη». Ουδεμία θρησκεία υπήρξε τόσον απαισιόδοξος, όσον η βουδδική· αλλά δεν πρέπει να θεωρηθή ως απολύτως απαισιόδοξος, εφόσον παραδέχεται το δυνατόν της σωτηρίας. 2) και 3) Η αιτία της οδύνης είνε η επιθυμία, η δίψα προς την ζωήν, τα ανθρώπινα πάθη, η χαρά, η ηδονή, το μίσος, η θέλησίς του να ζώμεν. Τα πάντα επί της γης συνέχονται και κυριαρχούνται υπό του νόμου της αιτιότητος. Τα πάντα αλλοιούνται, σώμα και ψυχή ρέουσιν· έκαστον φαινόμενον συμπλέκεται μετΆ άλλου εις ατέρμονα κυματισμόν. Διάνοια, συναισθήματα, παραστάσεις κ.λπ. ανάγονται εις την μηχανικήν εξέλιξιν των φαινομένων. Ο άνθρωπος, εν μέσω του μαινομένου τούτου ωκεανού, αδυνατεί να συγκρατήση ή να κατευθύνη τα κύματα. Πώς δύναται να αισθανθή χαράν και γαλήνην εν μέσω τοσαύτης ασταθείας και ροής; ΑλλΆ ενώ ο Βραχμανισμός εν τη ροή ταύτη αναζητεί το αιώνιον ασάλευτον ον, ο Βουδδισμός έκαστον παρουσιαζόμενον ως ον αναζητεί και ευρίσκει την ροήν. Όλη η προσοχή του Βουδδισμού στρέφεται εις τον κόσμον των φαινομένων. ΑλλΆ η ροή αυτή έχει τους νόμους της και όστις κατορθώση να τους διαγνώση εξέρχεται της ροής και ίσταται εις το σταθερόν έδαφος της όχθης. Δεν δύναται ο άνθρωπος να κυριαρχήση των φαινομένων, δύναται όμως νΆ απομακρυνθή από αυτά.

Εις έκαστον φαινόμενον σώματος ή ψυχής, εις έκαστον γεγονός να λέγη: «Δεν είμαι αυτό· δεν είνε ιδικόν μου». ΝΆ απομακρυνθή το αληθινόν εγώ του από οιανδήποτε επαφήν προς τα φαινόμενα· ούτω μόνον δύναται νΆ αποκτήση την ελευθερίαν του και την λύτρωσιν. Η σωτηρία εξαρτάται αποκλειστικώς από αυτόν τον άνθρωπον. Και ο Βραχμανισμός παραδέχεται ότι ο Θεός δεν βοηθεί την ψυχήν του ανθρώπου· αλλΆ ο Βουδδισμός προχωρεί περαιτέρω: Δεν υπάρχει ψυχή αθάνατος, αναλλοίωτος, αντίθετος προς την ουσίαν της ύλης· η σωτηρία έγκειται όχι εις την ένωσιν της ψυχής μετά του Θεού, αλλΆ εις την εξαφάνισιν της επιθυμίας και την είσοδον εις την Νιρβάνα. «Εις το ζωντανόν τουτο σώμα, λέγει ο Βούδδας, το οποίον δεν είνε παρά μία οργυιά, κατοικεί ο κόσμος και η αιτία του κόσμου και η οδός η άγουσα εις την εξαφάνισιν του κόσμου». Εις το κέντρον της ροής υψούται η γνώσις· ο γνωρίζων κατακτά την απόλυτον ευδαιμονίαν, την Νιρβάνα, και ζών έτι είνε δυνατόν η ύπαρξις του να είνε ακόμη περιπλεγμένη εις τον κόσμον των φαινομένων· αλλά το αληθινόν του εγώ δεν θίγεται: ό,τι ώφειλε να σβύση- η φλόξ της επιθυμίας, του μίσους, της πλάνης- έσβυσε· φόβος και ελπίς εξηφανίσθησαν, η θέλησις ενικήθη. Δεν λέγει πλέον: «Θέλω νΆαποθάνω· δεν θέλω νΆαποθάνω. Δεν λέγει τίποτε». Ζων εισέρχεται ούτως εις την Νιρβάνα και μετά θάνατον δεν υπόκειται πλέον εις μετεμψύχωσιν: ο τροχός των γεννήσεων εσταμάτησε». Τί είνε η Νιρβάνα; Η απόλυτος εκμηδένισις; Η απόλυτος μακαριότης; Ουδέποτε εδόθη απάντησις σαφής. Ο Βούδδας πάντοτε απέφευγε να διατυπώνη ως περιττήν δια την λύτρωσιν, την κατάστασιν του λυτρωθέντος, μετά τον θάνατον. Ο βόρειος Βουδδισμός (Θιβέτ) θεωρεί την Νιρβάναν ως παράδεισον πλήρη ευδαιμονίας, ο νότιος (Κεϋλάνη) ως πλήρη εκμηδένισιν. 4) Η δευτέρα και τρίτη αλήθεια αποτελεί ούτω την μεταφυσικήν διδασκαλίαν του Βουδδισμού· η τετάρτη αποτελεί την ηθικήν αυτού διδασκαλίαν. Η οδός η άγουσα εις την εξαφάνισιν της οδύνης υποδιαιρείται εις οκτώ ατραπούς: ορθή πίστις, ορθή θέλησις, ορθός λόγος, ορθή πράξις, ορθή διαγωγή, ορθή προσπάθεια, ορθή μνήμη, ορθή μελέτη. Ο αληθής άγιος βίος είνε ο του μοναχού· η ζωή του λαϊκού είνε πάντοτε ατελής, δυνάμενη μόνον να θεωρηθή ως πρώτος σταθμός της σωτηρίας. Τριών ειδών είνε αι αμαρτίαι: Του σώματος: 1) φόνος, 2) κλοπή, 3) μοιχεία· του λόγου: 4) ψεύδος, 5) συκοφαντία, 6) ύβρις· της σκέψεως: 7) μίσος, Cool επιθυμία, 9) δογματική πλάνη. Πέντε είνε αι θεμελιώδεις εντολαί του Βουδδισμού: 1) ου φονεύσεις, 2) ου κλέψεις, 3) ου μοιχεύσεις, 4) ου ψευσθής, 5) ου μεθυσθής. Και αι πέντε αύται αρνητικαί εντολαί μετατρέπονται εις θετικάς, ευρύνονται, αποκτώσιν απείρους λεπτομερείας, προ πάντων δια τους μοναχούς. Ο μοναχός π.χ., όπως ο ίδιος ο Βούδδας ορίζει, «δεν πρέπει να φονεύση οιονδήποτε έμψυχον ον. Αφήνει την ράβδον του, αποθέτει τα όπλα, ελεεί και ευσπλαχνίζεται. Με αγάπην επιζητεί να κάμη καλόν εις όλα τα έμψυχα». Η δευτέρα εντολή μετατρέπεται: να δίδης ό,τι έχεις, τα πάντα, και τα πλέον προσφιλή. Οι μοναχοί όχι μόνον δεν επιτρέπεται να υποπίπτωσιν εις το αμάρτημα της μοιχείας, αλλά και τοις απαγορεύεται αυστηρώς η επαφή με γυναίκα. Προς τούτοις επιβάλλονται εις τους μοναχούς έτεραι πέντε εντολαί: 6) Να μη τρώγωσιν εις τον μη κεκανονισμένον χρόνον. 7) Να μη λαμβάνωσι μέρος εις του χορούς, άσματα, μουσικήν, παιγνίδια. Cool Να μη μεταχειρίζωνται άνθη, αρώματα και κοσμήματα. 9) Να μη κοιμώνται εις υψηλάς ή πλατείας κλίνας. 10) Να μη έχωσι χρυσόν ή άργυρον. Εξ είνε αι μέγισται βουδδικαί αρεταί: 1) η ελεημοσύνη, 2) η αγιότης, 3) η υπομονή, 4) η δραστηριότης, 5) η καλωσύνη, 6) η αγάπη του πλησίον. Η αγάπη ιδίως κατέχει ύψίστην θέσιν εις την βουδδικήν ηθικήν· αγάπη απευθυνόμενη όχι μόνον εις του ανθρώπους, αλλά καθώς ορίζουσιν αι Γραφαί, «εις όλα τα άποδα, δίποδα, τετράποδα, πολύποδα». Πρέπει όμως καλώς να νοηθή ότι, δια τον Βουδδισμόν, το υπέρτατον χρέος του ανθρώπου αναφέρεται όχι εις τας σχέσεις του με τα άλλα όντα, αλλΆ εις την ιδίαν εαυτού τελειοποίησιν, εις την ακατάπαυστον, άγρυπνον προσπάθειαν εκάστης ψυχής να υποτάσση τα πάθη της.

Ο εφαρμόζων τους αυστηροτάτους κανόνας της βουδδικής ηθικής δύναται να φθάση εις τους τρεις υψίστους βαθμούς της αγιότητος: 1) Ατομικός Βούδδας (Pratyekabouddha)· 2) Βοδισάτβα. 3) Τέλειος, παγκόσμιος Βούδδας (Dyanebouddha)· Ο πρώτος ευρίσκει την λύτρωσιν, αλλά, μη θέλων να υποβληθή εις κόπους, την κρατεί διΆ εαυτόν και εισέρχεται μόνος εις την Νιρβάναν. Ο δεύτερος είνε ο μέλλων Βούδδας· τοιούτος ήτο ο Βούδδας μέχρι της ηλικίας των 36 ετών. Ο τρίτος ευρίσκει την λύτρωσιν και κηρύσσει ταύτην εις τον κόσμον. «Είνε ο εντελώς εξυπνημένος, ο τέλειος, ο εξαίσιος, ο βοσκός εις τας αγέλας των ανθρώπων και των θεών». Είνε ο εντελώς εξυπνημένος, ο τέλειος, ο εξαίσιος, ο βοσκός εις τας αγέλας των ανθρώπων και των θεών»· Εκατομμύρια ατομικοί Βούδδαι δεν ισοφαρίζουσι προς ένα καθολικόν Βούδδαν. Ο Βούδδας δεν είνε θείον ον, ούτε αντιπρόσωπος μυστικής αοράτου δυνάμεως. Είνε άνθρωπος απλούς, όστις όμως κατώρθωσε, με τον ατομικόν του αγώνα, να εύρη την λύτρωσιν. Αυτός δεν λυτρώνει τους ανθρώπους, αλλά απλώς δεικνύει εις αυτούς τον δρόμον, τον οποίον ο ίδιος εύρε και ελυτρώθη· όσοι δύνανται, με τον ίδιον αγώνα, σώζονται. Καθολικός Βούδδας εμφανίζεται κατά τας μεγάλας περιόδους της Γης· δύνανται όμως να υπάρξωσι «κεναί της Γης περίοδοι», άνευ δηλ. Βούδδα. Η ημετέρα περίοδος είνε «ηυλογημένη», ως περιλαμβάνουσα πέντε Βούδδας· Ο Γαουτάμας Βούδδας είνε ο τέταρτος· ο πέμπτος, ο Μαιτρέγια, ο Βούδδας της αγάπης, δεν ενεφανίσθη ακόμη. Οι Βουδδισταί τον αναμένουσι, όπως οι Ιουδαίοι τον Μεσσίαν, να εμφανισθή μετά 3000 έτη, οπότε θΆ αρχίση νέα περίοδος της Γης· τώρα ο Μαιτρέγια ζη, ζώον ή άνθρωπος, ως Βοδισάτβα.

Β΄. Εκκλησία. Ο Βούδδας ίδρυσε το μοναχικόν τάγμα, όπερ απετέλεσε την πρώτην βουδδικήν κοινότητα, από μαθητάς, ους διέσπειρεν εις τας Ινδίας ίνα κηρύξωσι την λύτρωσιν. Οι μοναχοί ούτοι ωνομάζοντο Βικκού (επαίται), έφερον κίτρινον ράσον, το χρώμα της γής, εκράτουν δίσκον· επαιτείας και περιήρχοντο τας πόλεις και τα χωρία κηρύσσοντες. Ο Βούδδας μετά μεγάλας δυσκολίας εδέχθη γυναίκας εις την μοναχικήν τάξιν (Βικκουνί): «Η διδασκαλία μου, είπε, επρόκειτο να ζήση χίλια έτη τώρα όποτε δέχομαι γυναίκας, ως μοναχάς, θα ζήση μόνον πεντακόσια έτη». Μετά τον θάνατον του Διδασκάλου οι πιστοί διεσπάσθησαν εις ποικίλας αιρέσεις· κατέστη ανάγκη, ολίγους μήνας μετά τον θάνατον του Βούδδα, να συνέλθη οικουμενική βουδδική σύνοδος, ίνα καθορίση τα δόγματα της ορθοδοξίας. Εξελέγησαν πεντακόσιοι, οι αγιώτεροι οπαδοί του Βούδδα και συνεδρίαζον, επί επτά μήνας, εις την πόλιν Ραγιαγάχα. Βραδύτερον συνήλθεν η δευτέρα οικουμενική σύνοδος εις Βαισάλι. Ο Βούδδας δεν είχεν αφήσει γραπτόν τι και έπρεπε να συλλεχθώσι, μετά πάσης δυνατής ακριβείας, οι λόγοι του Διδασκάλου και να διαγραφώσι τα όρια της ορθοδόξου πίστεως· Εις τας συνόδους ταύτας καθορίζονται οι όροι της αποδοχής μοναχών και ο τρόπος της ζωής των: η τροφή των πρέπει να προέρχεται από επαιτείαν, τα ενδύματά των να είνε συρραφή ρακών, η δε κατοικία των η ρίζα των δένδρων. Απόλυτος αγνεία, πενία και ταπεινοφροσύνη· ούτε μύρμηκα επιτρέπεται να φονεύσωσι. Δις του μηνός, κατά την νέαν σελήνην και κατά την πανσέληνον, οι μοναχοί εκάστης περιφερείας, συναθροίζονται, νηστεύουσι και εξομολογούνται δημοσία τας αμαρτίας των. Προσευχή εις τον αρχέγονον Βουδδισμόν δεν υπήρχε. Προς ποίον να προσεύχωνται; Θεός δεν υπάρχει, ο Βούδδας ήτο άνθρωπος, όστις εισήλθεν ήδη εις την Νιρβάναν και ούτε ήκουεν, ούτε ηδύνατο να βοηθήση. Η καρδία εκάστου αποφασίζει περί της σωτηρίας ή απωλείας. Ουδεμία λειτουργική τελετή, ούτε θυσία, ουδέν μυστήριον, ουδείς ιερεύς.

Τοιούτος υπήρξεν αρχικώς ο Βουδδισμός. Χάρις εις τον μέγαν κατακτητήν, τον βασιλέα Ασόκα (β΄ αιών π.Χ), τον Μέγαν Κωνσταντίνον του Βουδδισμού, η θρησκεία του Βούδδα μετεδόθη ταχύτατα εις τας Ινδίας και έπειτα επεξετάθη και εις ξένας χώρας. Σήμερον ο Βουδδισμός εξέλιπεν εν Ινδίαις, αλλά κυριαρχεί εις Κίναν, Θιβέτ, Ινδοκίναν, Ιαπωνίαν και εις την Κεϋλάνην. ΑλλΆ η αρχική απλότης εξηφανίσθη. Μεγαλοπρεπείς βουδδικοί ναοί ηγέρθησαν, άπειρα αγάλματα, μέγας πλούτος και προσφοραί διεδέχθησαν την αρχικήν απλότητα. Ο Βουδδισμός έλαβε δύο μεγάλας κατευθύνσεις: «Χιναγιάνα», εξετάζουσαν μόνον το γράμμα του βουδδικού νόμου· (κέντρον Κεϋλάνη). «Μαχαγιάνα», εξετάζουσαν το πνεύμα και προσπαθούσαν να ανεύρη συμβολικήν σημασίαν και εις τα πλέον ασήμαντα (κέντρον Θιβέτ). Εις τον βόρειον τούτον Βουδδισμόν υπεισήλθον άπειροι θεοί και προσευχαί και ο Βούδδας, ο αρνητής των θεών, εθεοποιήθη.

_________________
Μου λες πως θα περάσουνε τα δύσκολα/μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό... "
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://iliadasphoto.grafbb.com/
NeFeLH
Super-Μoderator
Super-Μoderator
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 4698
Ηλικία : 27
Περιοχή : ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Χρώμα Ματιών : Καφέ - Μαύρο
Απασχόληση : Φοιτήτρια
Reputation : 9
Points : 1212962
Registration date : 29/07/2006

ΔημοσίευσηΘέμα: Ο Δωδεκάλογος του Βουδδισμού   Τρι 27 Ιουλ - 23:30

1. Η σωτηρία για το κάθε άτομο είναι το πρωτεύον έργο. Αν κάποιος έπεφτε κτυπημένος από δηλητηριώδες βέλος, δε θα καθυστερούσε την εξαγωγή του ρωτώντας λεπτομέρειες για το μήκος του βέλους, την κατασκευή του ή το άτομο που το εξαπέλυσε. Κατά τη διάρκεια της πορείας του στον δρόμο της σωτηρίας, ο άνθρωπος θα έχει τον χρόνο για μια συνεχώς βαθύτερη κατανόηση της βουδδιστικής διδασκαλίας. Ό,τι προέχει τώρα είναι να αρχίσει να βαδίζει τον δρόμο αυτό – με το να αντιμετωπίζει την ζωή όπως ακριβώς είναι και να μαθαίνει τα πάντα με την άμεση προσωπική εμπειρία.

2. Το πρώτο δεδομένο της ύπαρξης είναι ο νόμος της αλλαγής και της παροδικότητας. Όλα όσα υπάρχουν, από τη μυρμηγκοφωλιά μέχρι το βουνό, από την σκέψη μέχρι κάποια αυτοκρατορία, περνούν από τον ίδιο κυκλικό μηχανισμό της ύπαρξης – δηλαδή από τη γέννηση, την ανάπτυξη, την κατάπτωση και τον θάνατο. Μόνο η ζωή είναι συνεχής, προσπαθώντας διαρκώς να εκφράζει τον εαυτό της με άλλες μορφές. «Η ζωή είναι γέφυρα· μη χτίζεις σπίτι επάνω της». Η ζωή, δηλαδή, είναι διαδικασία ροής και όποιος αρπάζεται από την όποια μορφή, οσοδήποτε περίλαμπρη και αν είναι, θα υποφέρει τελικά, έχοντας φέρει προσκόμματα στο ομαλό της πέρασμα.

3. Ο νόμος της μεταβολής των πάντων ισχύει και για την «ψυχή». Δεν υπάρχει κάποια αρχή στον άνθρωπο, αμετάβλητη και αθάνατη. Μόνο το «Ακατανόμαστο», η έσχατη Πραγματικότητα, βρίσκεται πέρα από την αλλαγή και όλες οι μορφές της ζωής, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, αποτελούν φανερώσεις της Πραγματικότητας αυτής. Η ζωή, που ρέει μέσα στις φλέβες μας, δε μας ανήκει – όχι περισσότερο, τουλάχιστον, από ότι ανήκει στον γλόμπο το ηλεκτρικό ρεύμα, που τον κάνει να ανάβει.

4. Το σύμπαν είναι έκφραση νόμου. Όλα τα αποτελέσματα έχουν αίτια και η ψυχή, ή ο χαρακτήρας του ανθρώπου, αντιπροσωπεύει το άθροισμα των παλαιοτέρων σκέψεων και πράξεών του. Ολόκληρος ο υπαρκτός κόσμος διέπεται από το κάρμα, τον νόμο της δράσης και της αντίδρασης, και ο άνθρωπος είναι ο μόνος αίτιος των περιστάσεων του ή των αντιδράσεών του σΆ αυτές. Είναι επίσης ο μόνος δημιουργός τού μέλλοντός του και της τελικής του απόληξης. Με την σωστή σκέψη και με την σωστή πράξη μπορεί το άτομο να εξαγνίσει προοδευτικά την εσωτερική του φύση και έτσι, πραγματώνοντας τον ίδιο του τον εαυτό, να ξεφύγει από τον κύκλο των ενσαρκώσεων. Η όλη διαδικασία καλύπτει μεγάλες χρονικές περιόδους και πολλές διαδοχικές ζωές επάνω στη Γη – τελικά όμως κάθε μορφή ζωής θα φθάσει στην φώτιση.

5. Η ζωή είναι μία και αδιαίρετη, παρΆ όλο που οι συνεχώς μεταβαλλόμενες μορφές της εμφανίζονται αναρίθμητες, υποκείμενες στην καταστροφή. Πραγματικά, θάνατος δεν υπάρχει. Πεθαίνουν μόνον οι επί μέρους μορφές. Από την κατανόηση της ενότητας της ζωής προκύπτει η συμπόνια – η αίσθηση της ταύτισης με την ζωή των άλλων μορφών. Η συμπόνια χαρακτηρίζεται ως «ο νόμος των νόμων, η αιώνια αρμονία», και όποιος την καταστρέφει θα υποφέρει ανάλογα με την έκταση της καταστροφής που επέφερε – καθυστερώντας την φώτισή του.

6. Αφού η ζωή είναι ένα, το συμφέρον του μέρους θα έπρεπε να είναι και το συμφέρον του συνόλου. Στην άγνοια του ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί να αγωνιστεί για τα δικά του συμφέροντα. Αυτή η εσφαλμένη πεποίθηση στρέφει την ενέργειά του προς τον ίδιο του τον εαυτό, παράγοντας οδύνη. Από αυτήν την οδύνη ο άνθρωπος διδάσκεται, μαθαίνοντας τελικά πώς να εξαλείψει τα αίτιά της. Ο Βούδδας δίδαξε τις τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες: α) Την πανταχού παρουσία της οδύνης· β) το αίτιό της, δηλαδή την εγωκεντρική επιθυμία· γ) την δυνατότητα της εξάλειψης του αιτίου αυτού· και δ) την Ευγενή Οκταπλή Ατραπό της αυτοανάπτυξης, που οδηγεί στην εξάλειψη της οδύνης.

7. Η Ευγενής Οκταπλή Ατραπός αποτελείται από τις Ορθές Απόψεις (ή βασική προσληπτική ικανότητα), τους Ορθούς Στόχους (ή κίνητρα), τον Ορθό Λόγο (με την έννοια της ομιλίας), τις Ορθές Πράξεις, τον Ορθό Τρόπο Εύρεσης Πόρων Ζωής, την Ορθή Προσπάθεια, την Ορθή Συγκέντρωση (ή καλλιέργεια του νου) και τελικά την Ορθή Εκστασιακή Συγκέντρωση, που οδηγεί στην πλήρη φώτιση. Μια και ο βουδδισμός είναι τρόπος ζωής, όχι απλώς κοσμοθεωρία, το να βαδίσει κανείς την Ατραπό αυτή αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεση για την αυτολύτρωσή του. «Σταματήστε να κάνετε το κακό, μάθετε να κάνετε το καλό, εξαγνίστε την καρδιά σας» – αυτή είναι η διδασκαλία όλων των Βουδδών.

8. Η Πραγματικότητα δεν περιγράφεται και συνεπώς όνομα δεν μπορεί να της δοθεί. Αλλά ο Βούδδας, ένας άνθρωπος, έγινε ο Υπέρτατα Φωτισμένος. Μπορεί να πει κανείς, έτσι, ότι ο σκοπός της ζωής είναι να φθάσει το άτομο στην φώτιση αυτή. Η παραπάνω κατάσταση, γνωστή ως Νιρβάνα, είναι το αποτέλεσμα της εξάλειψης όλων των περιορισμών, που επιβάλλει το εγώ – και μπορεί να επιτευχθεί εδώ επάνω στην Γη. Όλοι οι άνθρωποι και όλες οι μορφές της ζωής κλείνουν μέσα τους τη δυνατότητα της φώτισης. Συνεπώς ο δρόμος προς την φώτιση δεν είναι άλλος από τον δρόμο της επιστροφής στον ίδιο μας τον εαυτό – το να γίνει ο καθένας αυτό που είναι. «Στρέψε το βλέμμα προς τα μέσα: είσαι ο Βούδδας».

9. Για να φτάσει κανείς στην φώτιση βαδίζει τη μέση οδό, που δεν είναι άλλη από την Ευγενή Οκταπλή Ατραπό – δηλαδή μια διαδικασία αποφυγής κάθε ακρότητας και κάθε αντίθεσης. Ο Βούδδας βάδισε αυτήν την οδό μέχρι το τέρμα της και η μόνη πίστη, που χρειάζεται στον βουδδισμό, είναι η εύλογη πεποίθηση ότι εκεί που βάδισε ένας μεγάλος οδηγός, αξίζει να βαδίσουμε και εμείς. Τη Μέση Οδό πρέπει να βαδίσει ολόκληρος ο άνθρωπος, όχι απλώς το καλύτερο μέρος του εαυτού του. Για να το πετύχει αυτό, καρδιά και νους πρέπει να αναπτυχθούν το ίδιο. Ο Βούδδας ήταν Υπέρτατα Φωτισμένος και ταυτόχρονα Υπέρτατα Ευσπλαχνικός.

10. Ο βουδδισμός αποδίδει μεγάλη σημασία στην ανάγκη της εσωτερικής συγκέντρωσης και του διαλογισμού, που οδηγούν με τον καιρό στην ανάπτυξη των εσωτερικών πνευματικών ικανοτήτων. Ο εσωτερικός βίος είναι το ίδιο σημαντικός με τις εξωτερικές ασχολίες και για να έχει κανείς μια ζωή ισορροπημένη, είναι απαραίτητο να θέτει κατά μέρος μια χρονική περίοδο αφιερωμένη στον διαλογισμό. Ο βουδδιστής πρέπει πάντοτε να βρίσκεται σε εγρήγορση και αυτοελέγχεται, αποφεύγοντας την νοητική ή συναισθηματική προσκόλληση σε συμβάντα παροδικά. Αυτή η αυξανόμενη εγρήγορση απέναντι στις περιστάσεις της ζωής, τις οποίες το άτομο γνωρίζει ότι το ίδιο δημιούργησε, το βοηθάει τελικά να αντιδρά με τρόπο αυτοελεγχόμενο.

11. Ο Βούδδας είπε: «Δουλέψτε για την σωτηρία σας με επιμέλεια». Στον βουδδισμό κανένας δεν μιλάει έγκυρα για την αλήθεια εκτός από την διαίσθηση του ιδίου του ατόμου – και η παραπάνω εγκυρότητα δεν ισχύει παρά για αυτό το ίδιο. Κάθε άνθρωπος υπομένει τις συνέπειες των πράξεών του, διδασκόμενος από αυτές, ενώ συνάμα βοηθά τους συνανθρώπους του να πετύχουν την ίδια λύτρωση. Καμία προσευχή στον Βούδδα ή σε κάποιο Θεό δε θα εμποδίσει ένα αίτιο από το να δώσει αποτέλεσμα. Οι βουδδιστές μοναχοί και διδάσκαλοι δίνουν απλώς το παράδειγμα. Με κανένα τρόπο δεν θεωρούνται μεσάζοντες ανάμεσα στην Πραγματικότητα και το άτομο. Απέναντι στις άλλες θρησκείες και τις άλλες φιλοσοφίες οφείλει να δείχνει κανείς την ύψιστη ανοχή – γιατί κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει στην πορεία του πλησίον του προς τον τελικό σκοπό.

12. Ο βουδδισμός δεν είναι ούτε απαισιόδοξος, ούτε αναχωρητικός. Αντίθετα, είναι ένα σύστημα σκέψης, μια θρησκεία, μια πνευματική αγωγή και ένας τρόπος ζωής με κύριο στοιχείο την πρακτικότητα, την λογική και ένα πνεύμα που αγκαλιάζει τα πάντα. Για 2.500 χρόνια ο βουδδισμός ικανοποιεί τις πνευματικές ανάγκες ενός πολύ μεγάλου αριθμού κατοίκων της Γης. Ελκύει σήμερα την Δύση γιατί δεν έχει δόγματα, μιλάει σε νου και καρδιά, επιμένει να στηρίζεται ο κάθε άνθρωπος στις δικές του δυνάμεις, διδάσκει την ανοχή απέναντι στις απόψεις των άλλων, αγκαλιάζει την επιστήμη, τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, την ηθική και την τέχνη και το πιο σημαντικό, ανακηρύσσει τον άνθρωπο ως τον μοναδικό αρχιτέκτονα της μοίρας του.

_________________
Μου λες πως θα περάσουνε τα δύσκολα/μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό... "
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://iliadasphoto.grafbb.com/
NeFeLH
Super-Μoderator
Super-Μoderator
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 4698
Ηλικία : 27
Περιοχή : ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Χρώμα Ματιών : Καφέ - Μαύρο
Απασχόληση : Φοιτήτρια
Reputation : 9
Points : 1212962
Registration date : 29/07/2006

ΔημοσίευσηΘέμα: Η ζωή του Βούδδα   Τρι 27 Ιουλ - 23:32

Οι αρχές μιας θρησκείας των ανατολικών λαών που παραδέχεται την μετεμψύχωση

Όταν η Ελλάδα δημιουργούσε τον απαράμιλλο πολιτισμό της, στον έκτο και τον πέμπτο αιώνα π.Χ., στα βάθη της Ανατολής εμφανίστηκε ένας άνθρωπος, του οποίου η διδασκαλία συνήρπασε εκατομμύρια ανθρώπων. Δυο κυρίως στοιχεία, η δοξασία της μετεμψυχώσεως και η απόλυτη γαλήνη και εξαΰλωση (νιρβάνα), εκράτησαν την θρησκεία του Βούδδα, που είναι διανθισμένη με περίεργους θρύλους γύρω από τον ίδιο και γιατί γύρω από διάφορα φυσικά φαινόμενα. Ο Βούδδας εδίδαξε μισό αιώνα περίπου και πέθανε πολύ μεγάλος, σε ηλικία ογδόντα ετών.

Ο Βούδδας Σακυαμούνι έζησε στο ανατολικό λεκανοπέδιο του Γάγγη μεταξύ 563 και 483 περίπου π.Χ., κατά των ειδικών συγχρόνων επιστημόνων. Η ιστορία του όμως έφθασε ως εμάς τυλιγμένη στην αχλύ του θρύλου. Οι θρύλοι αυτοί είναι τόσο ωραίοι, που δεν γνωρίζομε τι να θαυμάσωμε περισσότερο σΆ αυτούς, την εξωτερική ποίηση που περιέχει η ίδια η διδασκαλία του Βούδδα; Πότε μας διηγούνται τις απίστευτες περιπέτειες ενός χαριτωμένου πρίγκιπα, ενός προσώπου που είναι κάτι παραπάνω από ημίθεος, ήρωας του πιο θαυμάσιου ινδικού παραμυθιού. Πότε πάλι μας μεταδίδονται γλυκά, όλο σοβαρότητα και άπειρη ανθρωπιά λόγια ενός σοφού, που τον νοιώθομε πολύ κοντά μας.

Οι Βούδδες, σύμφωνα με την ινδική θρησκεία, είναι ήρωες όλο αγιοσύνη, πού, με τις αναρίθμητες πράξεις αυτοθυσίας, έφθασαν στην υπέρτατη σοφία, που αποτελεί εγγύηση για την οριστική τους απολύτρωση, την νιρβάνα. Ωσότου όμως φθάσουν στο σημείο αυτό, είναι μικροί Βούδδες, δηλαδή όντα γεμάτα σοφία, τα οποία προετοιμάζονται μέσα σε παραδείσους μακαριότητος για την τελευταία τους ενσάρκωση. Ο μέλλων λοιπόν Βούδδας Σακυαμούνι, που ακόμη δεν ήταν παρά ένας μικρός Βούδδας ή βοδισατβα, διήνυε το προτελευταίο στάδιο, κατά το οποίο αποτελούσε αντικείμενο λατρείας στον ουρανό των θεών Τουσίτα ή μακαρίων θεών. Όταν έμαθε κάποτε ότι είχε έλθει η ώρα για την τελευταία του μετεμψύχωση, συνεκάλεσε, πριν εγκαταλείψει τον ουρανό, σε συνέλευση τους θεούς και να τους παρουσιάσει τον διάδοχό του, που θα έπαιρνε την θέση του κοντά τους, τον Βούδδα του μέλλοντος, τον Ματρέγια. Οι θεοί, αφού ζήτησαν πληροφορίες σχετικά με τις διάφορες χώρες και οικογένειες για την ενσάρκωση του Βούδδα, διάλεξαν την οικογένεια του βασιλιά Σουδοντάνα, από την φυλή των Σακύας. Ο Σουδοντάνα βασίλευε στην πόλη Καπιλαβάστα, στα σύνορα της κοιλάδος του ¶ουντ και της χώρας του Νεπάλ.

Την στιγμή που ο βοδισάτβα διάλεγε το σπίτι του βασιλιά Σουδοντάνα και της βασίλισσας Μάγια για την ενσάρκωσή του, ολόκληρη η φύσις εξεδήλωνε την χαρά της. Εκατοντάδες πουλιά φτερούγιζαν επάνω από τις στέγες και τις βεράντες του παλατιού. Τα δένδρα γέμισαν λουλούδια κι οι λίμνες θαυμάσιους λωτούς. Η βασίλισσα Μάγια, προειδοποιημένη από ένα βαθύ προαίσθημα, αποσύρθηκε τότε στον γυναικωνίτη της για να βυθιστεί στην περισυλλογή. Ενώ βρισκόταν σΆ αυτή την κατάσταση, ο βοδισάτβα κατέβηκε στα σπλάχνα της. Είχε πάρει την μορφή μικρού ελέφαντα (ο μικρός ελέφας στην ινδική εικονογραφία παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζουν στην κλασική τέχνη οι δικοί μας μικροί Έρωτες).

Όταν ήλθε ο καιρός να γεννηθεί βοδισάτβα, η μητέρα του πήγε στο άλσος Λουμπίνι, που βρισκόταν στις πύλες της πόλεως Καπιλαβάστα. Κι εκεί, στην στάση ακριβώς που έχει απαθανατίσει η γλυπτική, όρθια, κρατώντας με το δεξί της χέρι τον κλώνο ενός βοδισάτβα, που βγήκε από το δεξιό της πλευρό. Αμέσως τον παρέλαβαν στην αγκαλιά τους ο Ίντρα και ο Βράχμα, ο ανώτατος θεός του βεδισμού και ο ανώτατος θεός του βραχμανισμού, που είχαν τρέξει να προσκυνήσουν το βρέφος. Δυο βασιλείς Νάγκα, ο Νάντας και ο Ουπανάντας, εμφανίσθηκαν στον ουρανό και άφησαν να τρέξουν δύο ρεύματα νερού, ζεστού και κρύου, για να μπορέσουν ο Ίντρα και ο Βράχμα να κάνουν στο νεογέννητο το καθιερωμένο ιερό λουτρό. Το βρέφος κατέκτησε τον κόσμο κάνοντας επτά βήματα προς κάθε ένα από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος. «Την στιγμή εκείνη όλα τα όντα της φύσεως ένοιωσαν να ριγούν από αγαλλίαση. Τα μουσικά όργανα των θεών και των ανθρώπων, χωρίς να τα έχει αγγίσει κανείς, άρχισαν να παίζουν και τα δέντρα γέμισαν λουλούδια. Οι γλυκύτεροι άνεμοι άρχισαν μα πνέουν κουβαλώντας από την χώρα των θεών διάφορα αρώματα».

Ο νεαρός πρίγκηψ ονομάστηκε Σιντάτρα. Το άρμα που τον έφερνε μέσα στην πόλη Καπιλαβάστα συρόμενο από μια ολόκληρη πομπή από Αψάρες (νύμφες του νερού). Επτά ημέρες όμως μετά την γέννηση του, η μητέρα του, η βασίλισσα Μάγια, πέρανε από ευτυχία και πήγε να ξαναγεννηθεί με τους θεούς. Την αναπλήρωσε η αδελφή της Μαχαπραντγιαπάτι, μια από τις ευγενέστερες μορφές της βουδδιστικής μυθολογίας, που φρόντισε και το βρέφος. Ύστερα από λίγο καιρό, ο Συμεών του βουδδισμού, ο ασκητής των Ιμαλαΐων, ο γέρο Ασίτα, προφήτευσε το μεγαλείο του νεογέννητου και του προείπε ότι θα έχει την δόξα ενός βασιλέως τσακραβαρτίνου (παγκόσμιου μονάρχη) ή αν πάλι προτιμούσε να γίνει μοναχός θα είχε την εξέλιξη ενός Βούδδα. Και τότε έδειξε στην ομήγυρη τα σημάδια των Βούδδα που είχαν κιόλας σχηματισθεί στο σώμα του παιδιού.

Όταν λοιπόν ο βοδισάτβα οδηγήθηκε από τους γονείς του στον ναό, όπως ήταν το έθιμο, τα βεδικά και βραχμανικά αγάλματα έσκυψαν να τον προσκυνήσουν, ψάλλοντας τις ακόλουθες στροφές: «Ο Μερού, ο βασιλεύς των ορέων, δεν χρειάζεται να υποκλιθεί μπροστά στο λίγο νερό που περιέχει η πατημασιά μιας αγελάδας.

_________________
Μου λες πως θα περάσουνε τα δύσκολα/μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό... "
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://iliadasphoto.grafbb.com/
NeFeLH
Super-Μoderator
Super-Μoderator
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 4698
Ηλικία : 27
Περιοχή : ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Χρώμα Ματιών : Καφέ - Μαύρο
Απασχόληση : Φοιτήτρια
Reputation : 9
Points : 1212962
Registration date : 29/07/2006

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βουδδισµος Ζέν   Τρι 27 Ιουλ - 23:33

Μια νύφη και ένα χαρέμι

Η σελήνη ή ο ήλιος δεν θα υποκλίνονταν μπροστά σε μια λαμπερή μυίγα. Πως λοιπόν θα υποκλινόταν εκείνος που κατέχει την σοφία μπροστά στις θεότητες; Αυτό αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά του βουδδισμού: Αν και ο Βούδδας δεν είναι θεός, αν και δεν είναι παρά ένας ασύγκριτος ήρωας, «ένας λέοντας των ανθρώπων», οι ίδιοι, ωστόσο, οι θεοί είναι υποδεέστεροι από αυτόν.

Τον κύκλο αυτό της παιδικής ηλικίας διαδέχεται ο κύκλος της εφηβείας. Όταν ο Σιντάρτα πήγε στο σχολείο, κατέπληξε τον δάσκαλο με την έμφυτη σοφία του. Φαίνεται δε ότι ο βοδισάτβα από εκείνη κιόλας την εποχή κατείχετο από κάποιο προαίσθημα σχετικά με τον Φωτισμό του. «Μια ημέρα», λέει ο ποιητής του «Βουδδατσαρίτα», «καθώς παρακολουθούσε την δουλειά στα χωράφια, είδε επάνω στο φρεσκοκομμένο χορτάρι που είχε σκορπισθή στην γή, πλήθος από αυγά και νεογέννητα έντομα που είχαν κιόλας σκοτωθή και αμέσως ένοιωσε βαθύ πόνο. Και κοιτάζοντας τους αγρότες με το ρυτιδωμένο από την σκόνη, την κάψα του ήλιου και τον άνεμο πρόσωπο, αυτός ο ευγενέστερος των ανθρώπων ένοιωσε υπέρτατο οίκτο. Κάθησε τότε στην ρίζα του δένδρου «ντζαμπού» (ρόδινη μηλιά) και συλλογίσθηκε για πρώτη φορά επάνω στην οδύνη όλων των όντων. Την ώρα εκείνη, όμως, ο πατέρας του έψαχνε να τον βρή. Όταν τέλος τον βρήκε, ο ήλιος είχε αρχέσει να βασιλεύη πιά στον ορίζοντα, η σκιά όμως της ρόδινης μηλιάς δεν είχε μετακινηθή και εξακολουθούσε να προστατεύη τον θείο έφηβο».

Κάποτε ήλθε η στιγμή που έπρεπε να βρεθή μια νύφη για τον Σιντάρτα. Την ήθελαν τέλεια! «Ούτε ελαφρόμυαλη, ούτε αφηρημένη. Σεμνή και ντροπαλή. Να κάνη καλές πράξεις. Να διακρίνεται για την καλωσύνη της προς τους ψούλους της, αλλά και να ξέρη να τους διευθύνη. Να γνωρίζη τα ιερά βιβλία, να πηγαίνη τελευταία για ύπνο το βράδυ και να σηκώνεται πρώτη απΆ όλους το πρωί». Κάλεσαν τότε όλες τις νεαρές γυναίκες της χώρας να παρουσιασθούν μπροστά στον πρίγκιπα. Μια όμως μόνο ανταποκρινόταν στην παραπάνω περιγραφή: η ωραία Γκόπα. Ο πατέρας της, που αμφέβαλλε αν ο Σιντάρτα, μεγαλωμένος με όλη την μαλθακότητα του παλατιού, συγκέντρωνε τις ανδρικές αρετές ενός αληθινού «κσατρίγια»,αξίωσε να λάβη μέρος ο νέος σε διάφορα αγωνίχματα, ξιφομαχία, πυγμαχία, ακόντιο κ.λπ. Από τον διαγωνισμό αυτό ο Σιντάρτα βγήκε νικητής γιατί ήταν ο μόνος που κατόρθωσε να τεντώση το γιγάντιο τόξο του ήρωα προγόνου του. Έτσι του έδωσαν σε γάμο την πριγκίπισσα Γκόπα μαζί με αυτήν, σύμφωνα με το βασιλικό έθιμο, κι ένα χαρέμι.

Την ζωή του βοδισάτβα μέσα στις ηδονές του χαρεμιού, μας την έχουν περιγράψει με τρόπο πολύ χαριτωμένο οι ευσεβείς ιστορικοί του Λαλιταβιστάρα καθώς και οι γλύπτες του Αμαραβάτι και του Μπορομπουντούρ. «Ο νεαρός πρίγκιψ αναπαυόταν στο κρεβάτι του περιτριγυρισμένος από χαριτωμένες γυναίκες που έπαιζαν διάφορα μουσικά όργανα και τον ψυχαγωγούσαν με τους ήχους της πιο γλυκειάς μουσικής». ΑλλΆ αν και περικυκλωμένος από το θηλυκό αυτό κοπάδι, ο λέοντας αυτός των αωδρών συλλογιζόταν. Η φωνή της φλογέρας και του λαούτου έμοιαζε να του λέη: «Η συνένωσις των τριών κόσμων είναι ασταθής, όμοια με τα σύννεφα του φθινοπώρου. Όμοια με τις σκηνές ενός δράματος είναι η γέννησις κι ο θάνατος των πλασμάτων. Σαν τον χείμαρρο των βουνών περνά η ζωή τους και σαν την αστραπή του ουρανού». Όταν πληροφορήθηκε αυτές τις σκέψεις ο πατέρας του, ο βασιλεύς Σουδοντάνα, πήρε την απόφασι να μην αφήση πια τον γιο του να ξαναντικρύση τον ανθρώπινο πόνο. Μια ημέρα, λοιπόν, που ο Σιντάρτα θα πήγαινε περίπατο στον βασιλική κήπο, ο πατέρας του διέταξε νΆ απομακρύνουν από τον δρόμο του όλους τους αναπήρους και τους αρρώστους. Αλλά, παρά την βασιλική διαταγή, σύμφωνα με την θέλησι των θεών, παρουσιάσθηκαν μπροστά στα μάτια του νέου ένας γέροντας, ένας άρρωστος κι ένα πτώμα, συναπαντήματα συμβολικά, που είχαν σκοπό να του υπενθυμίσουν με τρόπο σκληρό και βάναυσο την ματαιότητα των ηδονών και την ψευτιά της πριγκιπικής ζωής. Ο βοδισάτβα τότε πήγε στον πατέρα του να τον παρακαλέση να του επιτρέψη νΆ ακολουθήση τον μοναχικό βίο. Ο μονάρχης, που είχε στηρίξει στον Σιντάρτα τις ελπίδες του, φρόντισε με κάθε τρόπο νΆ αλλάξη την απόφασι του γιού του. «Στα διαμερίσματα των γυναικών έδωσε τις ακόλουθες διαταγές: Να μη σταματούν ούτε λεπτό η μουσική και τα τραγούδια. Οι γυναίκες να χρησιμοποιούν όλα τα θέλγητρά τους, ώστε να αιχμαλωτισθή ο νεαρός πρίγκιψ, γιατί όταν πια θα έχη μαγευθή, δεν θα μπορή νΆ ακολουθήση την ζωή ενός περιπλανώμενου μοναχού». Αυτά μας διηγείται ο Λαλιταβιστάρα. Το ποίημα όμως του Βουδδατσαρίτα, που είναι καλύτερα πληροφορημένος, μας λέει πως ο Σουδοντάνα έστειλε και πάλι το γιό του στο βασιλικό κήπο που ήταν γεμάτος Ινδές χορεύτριες. «Να ο θεός του έρωτα να ο θεός του Κάμα», μουρμούριζαν όταν τον έβλεπαν να πλησιάζη και τον χαιρετούσαν με τα χέρια του ενωμένα σαν πέταλα λωτού. Ο Ουνταγίν, ένας παιδικός φίλος, με εντολή του βασιλέως, τις παρακινούσε να δείξουν όλα τους τα θέλγητρα. Μερικές αγκάλιαζαν το κορμί του Σιντάρτα και προσπαθούσαν να τον συγκρατήσουν με την βία. ¶λλες πάλι, δήθεν από απροσεξία, άφηναν να γλιστρήσουν τα λεπτά πέπλα που σκέπαζαν τα νεανικά κορμιά τους. ¶λλες λίκνιζαν το λυγερό κορμί τους στα κλαδιά των δέντρων. Μια άλλη, τέλος, τραγουδούσε στο αυτί του πρίγκιπα το τραγούδι του δάσους, γεμάτο από κρυφούς πόθους και πνοές της ανοίξεως. Αλλά η επίγνωσις που είχε ο πρίγκιψ για την ματαιότητα των πραγμάτων, τον έκανε να μένη αδιάφορος μπροστά σΆ αυτή την μαγεία κι έτσι επέστρεψε στο παλάτι, αποφασισμένος και πάλι να εγκαταλείψη τα εγκόσμια.

Μια νύχτα που το χαρέμι ήταν βυθισμένο στον ύπνο, ο Σιντάρτα ανασηκωμένος στο κρεβάτι του, κοίταζε όλες αυτές τις κοιμισμένες γυναίκες. Τα αποκαμωμένα τους κορμιά είχαν χάσει την συνηθισμένη τους χάρι. «Βλεποντάς τις έτσι ξαπλωμένες εδώ κι εκεί, τελείως παραμορφωμένες, του ήλθε στον νου η εικόνα ενός νεκροταφείου». Αμέσως βγήκε έξω χωρίς να τον δη κανείς, φώναξε τον ιπποκόμο του Τσάντακα και τον διέταξε να του φέρει το άλογό του Κόντακα, το καλύτερο που διέθεταν οι βασιλικοί στάβλοι. Στο σημείο αυτό ο Βουδδατσαρίτα μας δένει τον πιο συγκινητικό διάλογο ανάμεσα στον βοδισάτβα και το πιστό του υποζύγιο. Χαϊδεύοντας ώρα πολλή το ευγενικό ζώο, του εξηγεί τι προσδοκά από αυτό και την σημασία του ρόλου που καλείται να παίξη για την σωτηρία του κόσμου. Μάταια ο ιπποκόμος Τσάντακα προσπαθεί να αποτρέψη τον κύριό του: «Πού θα πας, λέοντα των ανθρώπων, με τα μακρυά σου φρύδια, τα όμορφα μάτια σου που μοιάζουν με πέταλα του λωτού, το χαριτωμένο σου πρόσωπο σαν φρεσκοανοιγμένο μπουμπούκι, εσύ που λάμπεις σαν το αγνό χρυσάφι και το αστέρι της νύχτας, το διαμάντι και την αστραπή, εσύ που έχεις την περπατησιά του ελέφαντα, το παράστημα του ταύρου, του βασιλιά των ζώων, και του κύκνου, πού θα πας;»

Αλλά ο βοδισάτβα του εξήγησε το νόημα της αποστολής του. Και οι συνένοχοι θεοί πήραν τα μέτρα τους νΆ αποκοιμηθούν οι φύλακες που αγρυπνούσαν στις πύλες της Καπιλαβάστα. Τότε οι πύλες άνοιξαν μόνες τους μπροστά στην θεία πομπή ενώ οι τέσσερις Λοκοπάλα, όπως λέγονταν οι βασιλείς των τεσσάρων επουρανίων περιοχών, είχαν βάλει τα χέρια τους κάτω από τις οπλές των αλόγων για να πνίξουν κάθε θόρυβο.

Μόλις βγήκαν από την από την πόλι, το καλό άλογο, που άκουγε από όνομα Κόντακα, άρχισε να τρέχη σαν τον άνεμο. Όταν είχαν περάσει πια τα σύνορα του βασιλείου, ο βοδισάτβα ξεπέζεψε σΆ ένα δάσος κι αφού παρέδωσε στον Τσάντακα τα χρυσά του περιδέραια και όλα του τα στολίδια, αποχαιρέτησε τον ιπποκόμο, που είχε αναλυθή σε δάκρυα, καθώς και το άλογό του, που, κατασυγκινημένο κι αυτό, του έγλυφε τα πόδια. Ύστερα με το σπαθί του έκοψε τα μαλλιά του και τα σκόρπισε στον αέρα, από όπου τα μάζεψαν οι θεοί. Αλλά του χρειάζονταν ρούχα ερημίτη. Τότε, ένας θεός, μεταμφιεσμένος σε άγριο κυνηγό, παρουσιάσθηκε μπροστά του και αντάλλαξε τα φτωχικά του κουρέλια με τα πολυτελή ρούχα του φυγάδα. Ο πρίγκιψ Σιντάρτα δεν υπήρχε πια. Στην θέσι του ήταν ένας αναχωρητής όμοιος με οποιονδήποτε αναχωρητή του δάσους – ο μοναχός Γοτάμα, όπως θα τον αποκαλούν στο εξής ή αλλιώς Σακυαμούνι (ασκητής της φυλής των Σακύα).

Ο βοδισάτβα έζησε διαδοχικά σε διάφορα ερμητήρια, ιδίως κοντά στην πόλι Βαϊκάλι, μαζί με τον ασκητή Αράτα, του οποίου έγινε μαθητής. Επειδή όμως η διδασκαλία του δεν τον ικανοποίησε, ξαναπήρε τον δρόμο της Ανατολής για να φθάση στην χώρα του Μαγκάντα (μεσημβρινό Μπιχάρ). Επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της χώρας Ραντγιαγκρίμπα, όπου άρχισε να ζητιανεύη, κατά το παράδειγμα των μοναχών ζητιάνων. Μια ημέρα συνάντησε τον βασιλέα Μπιμπισάρα, που τον αναγνώρισε και του απένειμε τιμές, διαβεβαιώνοντάς τον ότι θα τον προστάτευε. Από κεί έφθασε στο χωριό Ουρουβίλβα και θαύμασε τον ποταμό Ναϊραντγκάνα «με τα καθαρά νερά του, τα ωραία του σκαλοπάτια στολισμένα με δένδρα και λουλούδια και περιστοιχισμένα κι απΆ τις δύο πλευρές με βοσκοτόπια και χωριά». Του άρεσε το ήμερο αυτό τοπίο. «Πραγματικά», είπε – μας πληροφορούν τα κείμενα «αυτό το μέρος της γης είναι ευχάριστο και κατάλληλο να κατοικηθή. Ταιριάζει πολύ σΆ ένα γιο βασιλιά που επιθυμεί να αποσυρθή από τον κόσμο». Αυτά τα λόγια φανερώνουν το αίσθημα του μέτρου, που χαρακτηρίζει τον Βούδδα, την απήχησι που είχε μέσα του η ομορφιά των πραγμάτων.
ΣΆ αυτό το μέρος λοιπόν ο βοδισάτβα, περιτριγυρισμένος από πέντε μαθητάς, έζησε έξη χρόνια με αυστηρούς ασκητικούς κανόνες. Καθισμένος με τα πόδια σταυρωμένα, ακίνητος, ώσπου να εξαντληθή από την κόπωσι, έμοιαζε με σκελετό. Ακόμη και οι θεοί φοβήθηκαν για την υγεία του. Η μητέρα του η Μάγια έτρεξε από τον ουρανό κοντά του κλαίγοντας. Ο βοδισάτβα την καθησύχασε ότι δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο. Είχε πια καταλάβει ότι οι σωματικές κακουχίες δεν ωφελούσαν σε τίποτε. Αλλού βρισκόταν. Και παραιτούμενος από τον ασκητισμό και την τέχνη της γιόγκα, αποφάσισε να αναζητήση την αλήθεια στον χώρο του πνεύματος εξασφαλίζοντας στην σκέψι ένα αναγκαίο σωματικό υπόβαθρο. Δέχθηκε λοιπόν να φάη το γάλα και το ρύζι που του είχε ετοιμάσει η Σουδγιάτα, μια ευσεβής κοπέλλα από το γειτονικό χωριό και δρόσισε στα νερά του Ναïραντζάνα τα κουρασμένα του μέλη. Οι πέντε μαθηταί του σκανδαλίσθηκαν τόσο, που τον εγκατέλειψαν. Κι εκείνος τότε αποφάσισε να πάρη τον δρόμο για το Μποντ Κάγια, όπου υψωνόταν το Δέντρο της Νοήσεως (βοδιντρούμα), η ιερή συκιά, όπου ξετυλίχθηκε η κύρια σκηνή των βουδδικών ευαγγελίων.

Ο βοδισάτβα – στο σημείο αυτό τα κείμενα εμφανίζουν ιδιαίτερη ακρίβεια – κάθησε στην ρίζα ενός δένδρου, επάνω σε μια χούφτα από φρεσκοθερισμένα χορτάρια που σκέπαζαν ένα κάθισμα, που σαν από θαύμα, πρόβαλε στο μέρος αυτό. Από την στιγμή εκείνη άρχισε η υπέροχη περισυλλογή, από την οποία θα προερχόταν η σωτηρία του κόσμου. Ο βουδδικός δαίμονας Μάρα, που είναι μια μορφή του Κάμα, του θεού του έρωτα δηλαδή και του θανάτου, προσπάθησε τότε να ±μποδίση εκείνο που θα προκαλούσε την καταστροφή της δυνάμεως του. Επετέθη λοιπόν με όλο τον στρατό του εναντίον του βοδισάτβα, καθώς αυτός ήταν βυθισμένος στην περισυλλογή του, στην σκιά του Δένδρου της Νοήσεως. Ο Λαλιταβιστάρα μας περιγράφει με πολλή χάρι τα τρομαχτικά αυτά τέρατα, που τόσο πιστά αναπαριστάνει, σύμφωνα με την περιγραφή του, η βουδδική εικονογραφία των Ινδιών και της ¶πω Ανατολής. Ένας μαινόμενος όχλος είχε περικυκλώσει τον Τρισμακάριο και του έρριχνε εκατοντάδες βλήματα, που σχημάτιζαν σύννεφα, μεγάλα σαν βουνά. ΑλλΆ αυτά τα βλήματα, την στιγμή που τον πλησίαζαν, μεταβάλλονταν σε ουράνιους θόλους και γιρλάντες από λουλούδια. Σαν σιντριβάνια πετάγονταν από τα μάτια και τα στόματα των δαιμόνων τα δηλητήρια κι οι φλόγες. Ο πύρινος αυτός κύκλος, όμως, γινόταν φωτοστέφανο γύρω από τον βοδισάτβα. Και τότε ο βοδισάτβα επικαλέσθηκε την μαρτυρία της γης σχετικά με την δύναμι της προσπάθειάς του (μπουμίσπαρσα) . Κι αμέσως το έδαφος σχίσθηκε στα δυο κι η Γη εμφανίσθηκε ως την μέση του σώματός της και τον προσκύνησε με επισημότητα.

Όταν πια κι η τρομοκρατία αυτή αποδείχθηκε χωρίς αποτέλεσμα, ο Μάρα κατέφυγε σε άλλα μέσα. Έστειλε, λοιπόν, τις κόρες του να σαγηνεύσουν το βοδισάτβα με τα θέλγητρά τους. Κι αυτές άρχισαν να του τραγουδούν: «Φίλε, ας χαρούμε. Μπήκε η πιο όμορφη, η πιο θελκτική εποχή, η άνοιξις, που δίνει τόση χαρά στις γυναίκες και τους άνδρες, η εποχή που τα δένδρα είναι ανθισμένα και η φύσις γεμάτη πουλιά. Κοίταξε τα ανθισμένα δέντρα με τα δροσερά τους κλαδιά, όπου τραγουδούν τα πουλιά και βουίζουν οι μέλισσες. Επάνω σε τούτη την γη, όπου φυτρώνει το πράσινο χορτάρι, απαλό, παχύ, πυκνό μέσα σε τούτα τα δάση, όπου συχνάζουν πλήθος νεράιδες, έλα και παραδώσου στην ηδονή. Το κορμί σου είναι ένα όμορφο, χαριτωμένο κορμί κι ο δικός μας προορισμός είναι να δίνωμε ευχαρίστησι στους θεούς και στους ανθρώπους. Αυτό είναι το νόημα της υπάρξεώς μας. Σήκω αμέσως επάνω να απολαύσης τα όμορφα νιάτα». Τα μεταξένια τους μαλλιά, συνεχίζει ο Λαλιταβιστάρα, ήσαν ποτισμένα με βαριά αρώματα. Τα μάτια τους, όμορφα και μεγάλα σαν τα πέταλα του λωτού που μόλις έχει ανοίξει.

Ο βοδισάτβα βγήκε και πάλι θριαμβευτής από την επίθεσι αυτή, όπως κι από τις προηγούμενες, κι ύστερα από λίγο, την στιγμή ακριβώς που οι τρείς κόρες του Μάρα κατέβαλλαν και την τελευταία τους προσπάθεια, τις μεταμόρφωσε σε τρεις ζαρωμένες γριές.

Αφού θριάμβευσε εναντίον του πειρασμού, ο βοδισάτβα ακίνητος, καθισμένος πάντα στην ρίζα του Δένδρου, προσήλωσε την σκέψι του στην παγκόσμια οδύνη και την εξουδετέρωσί της. Το βλέμμα του αγκάλιασε ολόκληρο το σύμπαν. Είδε τον ατέλειωτο κύκλο των γεννήσεων να ξετυλίγεται στο άπειρο από τον καταχθόνιο κόσμο της κολάσεως και τον ζωικό κόσμο ως του ίδιους τους θεούς δια μέσου των αιώνων. Και κάθε γέννησις, κάθε ζωή, κάθε θάνατος ήταν κι ένας πόνος. «Και τότε ο βοδισάτβα με την σκέψι του έτσι συγκεντρωμένη, τελείως αγνή, όταν η νύχτα προχωρούσε προς το τέλος της και χάραζε η αυγή, την στιγμή που ακούγεται το τύμπανο να ηχή» κατέκτησε την Σοφία. Εξετάζοντας την αλυσίδα των αιτίων, ανακάλυψε ότι η αιτία του παγκοσμίου πόνου είναι η δίψα για ύπαρξι, που στηρίζεται στις λανθασμένες μας αντιλήψεις σχετικά με την σκέψι, το εγώ και τον υλικό κόσμο. Αν λοιπόν εξαλειφθή η δίψα για ύπαρξι, θα εξαλειφθή κι ο πόνος...Αυτός ήταν ο εσντερικός Φωτισμός, η αποκάλυψις της τέλειας σοφίας (βόδι), χάρι στην οποία ο βοδισάτβα έγινε τελικά ένας υπέρτατος Βούδδας.

Μετά τον Φωτισμό, ο Βούδδας έμεινε τέσσερις ακόμη εβδομάδες κοντά στο Δένδρο. Την πέμπτη εβδομάδα μια τρομερή θύελλα ερήμωσε την χώρα. ΑλλΆ ένας βασιλεύς των Νάγκα, ο Μουτσιλίντα παρουσιάσθηκε με την μορφή ενός γιγαντιαίου φιδιού, τυλίχθηκε γύρω στο σώμα του Βούδδα και τον σήκωσε ψηλά επάνω από τον κατακλυσμό, ενώ με τα επτά του κεφάλια, που σχημάτιζαν ένα είδος κουκούλας, προστάτευε το κεφάλι του Μακαρίου από την καταιγίδα –σκηνή που απαντάται συχνά στην βουδδική εικονογραφία, και ιδίως, στην τέχνη των Χμέρ.

Ο Βούδδας κατείχε τον θησαυρό της αλήθειας. Έπρεπε όμως να συγκατατεθή να την διαδώση στον κόσμο. Οι θεοί Βράχμα και Ίντρα τον ικέτευσαν τότε στο όνομα όλων των πλασμάτων. Από τότε άρχισε το κήρυγμά του ή, όπως λέγου τα κείμενα, έθεσε σε κίνησι τον Τροχό του Νόμου (νταρματσάκρα). Επισκέφθηκε πρώτα την πόλι Μπεναρές, συνάντησε στο ¶λσος με τα Ζαρκάδια (Μριγκαντάβα) τους πέντε παλιούς μαθητάς του, που τον είχαν άλλοτε εγκαταλείψει, και του προσηλύτισε. Μπροστά τους έκανε την περίφημη «Ομιλία της Μπεναρές», που θεωρείται ως η «Επί του Όρους Ομιλία» του Βουδδισμού. Στην ομιλία αυτή έλεγε ο Διδάσκαλος: «Υπάρχουν δύο άκρα, μοναχοί μου, που πρέπει να αποφεύγουμε:1) η ζωή των τέρψεων, μια ζωή χαμερπής, αντιπνευματική, ανάξια και μάταιη, και 2) η ζωή των στερήσεων, μια ζωή θλιβερή, ανάξια και μάταιη. Από τις δυο αυτές υπερβολές, μοναχοί μου, το Τέλειο έμεινε πάντα μακριά και ανακάλυψε τον δρόμο που περνά από το μέσο και οδηγεί στην γαλήνη, την γνώσι, τον φωτισμό την νιρβάνα...Να ποια είναι, μοναχοί μου, η ιερή αλήθεια για τον πόνο. Η γέννησις, τα γηρατειά, η ασθένεια, ο θάνατος, ο χωρισμός από όσους αγαπούμε, αυτός είναι ο πόνος. Να ποια είναι η απαρχή του πόνου: η δίψα για την ηδονή, η δίψα για την ύπαρξι και την ζωή, για την διαρκή εναλλαγή των εντυπώσεων και των συναισθημάτων. Και ορίστε ποια είναι η αλήθεια για την εξάλειψι του πόνου: η καταστολή αυτής της δίψας με την καταπολέμησι των επιθυμιών».

Ασφαλώς εδώ έχομε ένα λόγο, που αποδίδεται κατά πάσα πιθανότητα στον Βούδδα. Σε άλλους λόγους της ίδιας κατηγορίας ο Βούδδας έλεγε ακόμη: «Ήλθα να βοηθήσω τους αδαείς με την σύνεσι, την ελεημοσύνη, την γνώσι και την αρετή. Αυτά είναι αγαθά που δεν χάνονται. Το να κάνη κανείς λίγο καλό αξίζει περισσότερο από το να φέρη εις πέρας έργα δύσκολα. Αν κατανοούσαμε πόσο μεγάλος είναι ο καρπός της ελεημοσύνης, δεν θα τρώγαμε την τελευταία μας μπουκιά πριν δώσωμε και σΆ άλλους κάτι από το φαγητό μας. Ο άνθρωπος δεν γίνεται τέλειος αν δεν αναλώση όλες τις δυνάμεις του σε αγαθοεργίες προς τα διάφορα πλάσματα, αν δεν παρηγορήση τους εγκαταλειμμένους… Η θεωρία μου είναι μια θεωρία φιλευσπλαχνίας, γιΆ αυτό και οι ευτυχείς του κόσμου την βρίσκουν δύσκολη...Ο δρόμος της σωτηρίας είναι ανοιχτός σε όλους. Το βραχμάν έχει γεννηθή από γυναικεία μήτρα, όπως και το τσανταλά, που κλείνει τον δρόμο της σωτηρίας...Να καταστείλετε τα πάθη σας με τον ίδιο τρόπο που ο ελέφαντας αναποδογυρίζει μια καλαμένια καλύβα, αλλά να ξέρετε ότι απατάται εκείνος που νομίζει ότι μπορεί να καταπνίξη τα πάθη του βρίσκοντας καταφύγιο σΆ ένα ησυχαστήριο. Το μόνο όπλο κατά του κακού είναι η υγιής πραγματικότης».

Η κοσμοθεωρία αυτή ήταν πραγματικά μια κοσμοθεωρία οικουμενικής αγάπης. Η αγάπη αντικαθιστούσε τους πολύπλοκους τύπους της βραχμανικής λατρείας. Γινόταν το παν: «Υπάρχει μια θυσία, έλεγε ο Διδάσκαλος, πιο γλυκειά κι από το γάλα, το λάδι και το μέλι: είναι η ελεημοσύνη. Αντί να θυσιάζετε τα ζώα, αφήστε τα να ζουν ελεύθερα. Ας χαρούν κι αυτά τα πράσινα χορτάρια, το νερό και την δροσερή αύρα!» Η βουδδική αγάπη αγκάλιαζε το σύμπαν. Ενδιαφερόταν για κάθε πόνο: «Έχουν χυθή περισσότερα δάκρυα παρά νερό στον μεγάλο ωκεανό», έλεγε. Και πιο πέρα συνέχιζε: «Όπως η απέραντη θάλασσα, αγαπητοί μου μαθηταί, δεν είναι νοτισμένη παρά από μια και μόνη γεύσι, την γεύσι του αλατιού, έτσι και την κοσμοθεωρία τούτη δεν την διαπερνά παρά μια μόνη ικμάδα, η ικμάδα της λυτρώσεως». Μια χαριτωμένη παραβολή, την οποία αποδίδουν στον Βούδδα, συμβολίζει την οικουμενική αυτή φιλευσπλαχνία. «Φαντασθήτε, αγαπητοί μου μαθηταί, μέσα σΆ ένα δάσος, στις πλαγιές ενός βουνού, ένα μεγάλο φαράγγι και μια λίμνη, κοντά στην οποία ζη ένα μεγάλο κοπάδι από άγρια θηρία. Σε μια στιγμή έρχεται ένας άνθρωπος που θέλει να βλάψη αυτά τα ζώα. Σκεπάζει τον δρόμο, από τον οποίο μπορούν να περάσουν με ευκολία και ασφάλεια και στην θέσι του χαράζει ένα μονοπάτι όλο παγίδες. Είναι φυσικό τότε, αγαπητοί μου μαθηταί, το κοπάδι να χαθή. Κι αντίθετα, έρχεται ένας άλλος άνθρωπος, που επιθυμεί την ευτυχία του κοπαδιού και του χαράζει ένα δρόμο γεμάτο ασφάλεια». Κι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Βούδδα.

Οι πρώτοι πέντε μαθηταί του ¶λσους με τα Ζαρκάδια δεν έμειναν για πολύν καιρό οι μόνοι. Εξήντα καλόγεροι τους ακολούθησαν σε λίγο κι έτσι ιδρύθηκε το Βουδδικό Τάγμα. Οι μοναχοί διακρίνονταν από το κίτρινο ράσο τους και την κουρά. Τηρούσαν τους κανόνες της υπακοής, της ένδειας και της αγνότητος. Οι ταξικές διακρίσεις είχαν καταργηθή μεταξύ τους: «Όπως τα ποτάμια, αγαπητοί μου μαθηταί, όταν φθάσουν στον ωκεανό, χάνουν την αρχική τους ονομασία και δεν έχουν πια παρά ένα και μόνο όνομα, το όνομα του ωκεανού, έτσι, αγαπητοί μου μαθηταί, κι οι τέσσερις κάστες δεν έχουν παρά ένα και μόνο όνομα μέσα στην θρησκευτική κοινότητα». Ο μοναχός πρέπει να ασκήται στην υπομονή και να διατηρή την καλή του διάθεσι ακόμη κι όταν ακούη τις χειρότερες βρισιές. Όταν άνθρωποι μοχθηροί βρίζουν ένα μοναχό, αυτός πρέπει να λέη: «Είναι καλοί, πολύ καλοί, αφού δεν με σκοτώνουν». Κι αν τυχόν είναι έτοιμοι να τον σκοτώσουν, τότε πάλι πρέπει να πη: «Είναι καλοί, πολύ καλοί, γιατί δεν προσπαθούν να κάνουν τίποτΆ άλλο παρά να με απελευθερώσουν από την φθαρτή τούτη ζωή, χωρίς να βλάψουν την σωτηρία της ψυχής μου».

Σε λίγο άρχισε η διασπορά των μοναχών: «Ξεκινήστε, αγαπητοί μου μαθηταί, για την σωτηρία του κόσμου, την ευτυχία του, από αγάπη για τον κόσμο, για το καλό των θεών και των ανθρώπων». Όσο για τον ίδιο τον Μακάριο, αφού έδωσε το σύνθημα για την διάδοσι του Βουδδισμού στις Ινδίες, επέστρεψε στην Ουρουβίλβα. Εκεί συνάντησε τρεις βραχμάνους αναχωρητάς, τους αδελφούς Κασυάπα, που ένα δαιμονικό φίδι εμπόδιζε τις θυσίες τους. Ο Βούδδας εξόρκισε το φίδι και τότε οι τρεις βραχμάνες προσηλυτίσθηκαν στην θρησκεία του. Ο γεροντότερος από αυτούς, ο Μάχα Κασυάπα, θα γινόταν ένας από τους αρχηγούς της Κοινότητος των μοναχών. Ύστερα ο Βούδδας και οι νέοι μαθηταί του έφυγαν αμέσως για την πρωτεύουσα του Μαγάδα, την Ρανταγαγκρίχα, της οποίας ο βασιλεύς Μπιμπισάρα έγινε λαϊκο μέλος της Κοινότητος και πρόσφερε στον Μακάριο το οικόπεδο του πρώτου βουδδικού μοναστηριού στις πύλες της πόλεως, του βενουβάνα.

_________________
Μου λες πως θα περάσουνε τα δύσκολα/μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό... "
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://iliadasphoto.grafbb.com/
NeFeLH
Super-Μoderator
Super-Μoderator
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 4698
Ηλικία : 27
Περιοχή : ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Χρώμα Ματιών : Καφέ - Μαύρο
Απασχόληση : Φοιτήτρια
Reputation : 9
Points : 1212962
Registration date : 29/07/2006

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βουδδισµος Ζέν   Τρι 27 Ιουλ - 23:34

Συνάντησις με τον πατέρα

Μια απέραντη καλωσύνη, μια παιδική χαρά θέρμαινε αυτές τις αγνές ψυχές: «πλημμυρισμένοι από χαρά ζούμε χωρίς εχθρούς μέσα στον κόσμο. Πλημμυρισμένοι από χαρά ζούμε εμείς που δεν έχομε τίποτε στην κυριότητά μας». Η χαρά είναι η τροφή μας. Μια βαθειά αγάπη προς την φύσι συνόδευε αυτή την ψυχική τους διάθεσι: «Βέβαιος για τον σκοπό μου και δίχως βιασύνη, θέλω να μπω στο όμορφο δάσος, όπου κατοικούν οι φλογεροί ελέφαντες. Μέσα στο ανθισμένο δάσος, σε μια δροσερή σπηλιά επάνω στο βουνό, θέλω να δροσίσω το κορμί μου και να περπατήσω μόνος, χωρίς σύντροφο, μέσα στο απέραντο και όμορφο δάσος… Όταν στον ουρανό τα σύννεφα της καταιγίδας χτυπούν τα τύμπανα, ενώ διασχίζουν τους δρόμους των ανέμων, κι όταν ο μοναχός κρυμμένος σΆ έναν κόρφο του βουνού έχει απορροφηθή από την περισυλλογή, αυτή είναι η στιγμή της ύψιστης χαράς. Όταν στις ανθοστόλιστες όχθες των ποταμών, τις στεφανωμένες από την ποικιλόχρωμη γιρλάντα των δασών, είναι καθισμένος ο μοναχός, χαρούμενος και προσηλωμένος στην περισυλλογή, αυτή είναι μια στιγμή υψίστης χαράς». Και πιο πέρα, στο ίδιο πάντα θέμα, ξαναβρίσκομε την έκκλησι αυτή προς την απομόνωσι: «Πότε, λοιπόν, θα κατοικήσω μέσα σε μια σπηλιά, κατεχόμενος ολόκληρος από το αίσθημα της προσωρινότητος κάθε υπάρξεως; Πότε, έχοντας για οδηγό την σύνεσι και φορώντας κουρελιασμένα ρούχα κι ένα κίτρινο ράσο, θα κατοικήσω ολόχαρος στο βουνό; Τα μέρη που στεφανώνονται από τους θάμνους, όπου πέφτει η βροχή, όπου υψώνεται η φωνή των ελεφάντων, όπου ηχεί η κραυγή του παγωνιού, όπου περιπλανώνται οι σοφοί, αυτά τα τόσο όμορφα μέρη με γεμίζουν ευεξία».

Ενώ στις όχθες του ανατολικού Γάγγη, ο Βούδδας από πόλι σε πόλι και από μοναστήρι σε μοναστήρι οργάνωνε την θρησκευτική του Κοινότητα, εκεί ψηλά στην γενέτειρά του, κοντά στο Τεράι του Νεπάλ, ο πατέρας του, ο γεροβασιλιάς Σουφοντάνα, του έστελνε αλλεπάλληλα μηνύματα για να τον ξαναδή πριν πεθάνη. Κι ο Βούδδας βλέποντας ότι το έργο του πια ευωδωνόταν, αποφάσισε να ενδώση στην επιθυμία αυτή του πατέρα του. Πήγε, λοιπόν, στην Καπιλαβάστα και συνάντησε τους δικούς του. Φυσικά στην Καπιλαβάστα, όπως, άλλωστε κι από οποιοδήποτε άλλο μέρος κι αν περνούσε, συνέχιζε να ζητιανεύη για να εξασφαλίζη την πενιχρή τροφή του. Στον πατέρα του φέρθηκε με απέραντη τρυφερότητα, καθώς και στην γυναίκα του την Γκόπα. Γνώρισε τον γιο του Ραούλα, που στο μεταξύ είχε μεγαλώσει, και τον προσέλαβε στην Κοινότητα. Ο αδελφός του Βούδδα, ο Νάντα, έγινε κι αυτός μοναχός παρΆ όλο που ο ίδιος δεν έδειξε και τόση προθυμία γιΆ αυτό. Ο Βούδδας χρησιμοποιώντας ένα τέχνασμα, τον παρέσυρε στο μέρος, όπου είχε την κατοικία του και τον κράτησε εκεί, ενώ ο νους του Νάντα ταξίδευε διαρκώς στην χαριτωμένη του σύζυγο, που είχε αποχωρισθή, ώσπου τελικά μια μέρα έγινε κι αυτός μοναχός. Ύστερα από λίγο ο Βούδδας ξαναγύρισε στην Καπιλαβάστα, αυτή την φορά όμως πετώντας, για να πάρη την τελευταία πνοή του ετοιμοθάνατου πατέρα του. Όσο για την μητέρα του, που είχε πεθάνει την στιγμή που εκείνος γεννιόταν, δεν την ξέχασε ποτέ και ξεκίνησε να πάη ειδικά στον ουρανό των τριαντατριών θεών για να της διδάξη τον Βουδδικό Νόμο. Με την ευκαιρία αυτή έμεινε τρεις μήνες στον ουρανό. Η κατάβασίς του για δεύτερη φορά στην γη από μια σκάλα στολισμένη με πολύτιμους λίθους, έχει πολλές φορές αναπαρασταθή από την βουδδική εικονογραφία και ιδίως την θιβετιανή ζωγραφική.

Όταν επέστρεψε από το ταξίδι του στην γενέτειρά του, ο Βούδδας εγκαταστάθηκε πια στην Μαγκάντα. Μια μέρα τον επισκέφθηκε ο πλούσιος έμπορος Αναθαπίντικα, από το Κραβάστι, μια περιοχή στο βασίλειο της Κοζάλα (Αούντη). Ο Αναθαπίντικα πρόσφερε στην Κοινότητα το άλσος Ντγεταβάνα, που βρισκόταν μέσα στην πόλι αυτή. Στο Κραβάστι ο Βούδδας έκανε ένα μεγάλο θαύμα, γνωστό ως το «Μεγάλο Θαύμα». Ο Πραζενάνγιτ, βασιλεύς της Κοζάλα, είχε οργανώσει ένα διαγωνισμό θαυμάτων ανάμεσα σΆαυτόν και τρεις αντιπάλους του ασκητάς. Η σκηνή κατέληξε στην αποθέωσι του Μακαρίου, ο οποίος ανέβηκε στον ουρανό κι «έφθασε ως την περιοχή του φωτός κι αμέσως άρχισε να εκπέμπη πολύχρωμες λάμψεις. Από το επάνω μέρος του σώματός του αναπηδούσαν φλόγες κι από την μέση και κάτω έτρεχε σαν βροχή το κρύο νερό». (Ντιβγιαβαντάνα). Ύστερα από λίγο τον είδαν να κάθεται πάνω σΆ ένα λωτό με το Βράχμα δεξιά του και τον Ίντρα αριστερά του. Έπειτα, κάνοντας χρήσι της παντοδυναμίας του, παρουσίασε με τρόπο μαγικό κι άλλους αναρίθμητους λωτούς. Μέσα στον καθένα από αυτούς υπήρχε ένας Βούδδας όμοιος με εκείνον…

Ο εξάδελφος του Βούδδα, ο Ντεβαντάτα, που ζήλευε την δόξα του, συνεννοήθηκε με τον πρίγκιπα Αντγιακατρού, ανάξιο γιο του ευσεβούς βασιλέως της Μαγκάντα, Μπιμπισάρα, πώς να επιβουλευθούν κι οι δυο την ζωή του. Μια μέρα, λοιπόν, την στιγμή που ο Βούδδας περνούσε με τους μαθητάς του, άφησαν να ορμήση επάνω του ένας μεθυσμένος ελέφαντας. ΑλλΆ ο Μακάριος με την πραότητά του εδάμασε το μαινόμενο ζώο, που, ξαφνικά, σταμάτησε μπροστά του και τον προσκύνησε. Αυτό είχε συμβή κι άλλη φορά μΆ έναν οργισμένο βούβαλο.

Ένας πίθηκος ήλθε μια μέρα να προσφέρη στον Βούδδα ένα δοχείο μέλι. Γεμάτο χαρά που είδε την προσφορά του να γίνεται δεκτή, το ζώο έκανε ένα τέτοιο βίαιο πήδημα, που σκοτώθηκε. Αμέσως όμως ξαναγεννήθηκε στο σώμα ενός αγίου. Μια άλλη φορά ένα παιδί, μη έχοντας τίποτΆ άλλο να προσφέρη στον Μακάριο, του δώρισε με όλη του την αφέλεια μια φούχτα σκόνη. Για την συγκινητική αυτή χειρονομία του, ανταμείφθηκε με το να ξαναγεννηθή μια μέρα στο σώμα ενός μεγάλου Ινδού αυτοκράτορα, του Ασόκα.

Στο μεταξύ ο Βούδδας είχε γίνει ογδόντα χρόνων. Σαράντα ολόκληρα χρόνια κήρυττε. Όταν ένοιωσε να πλησιάζη το τέλος του, θέλησε να επισκεφθή ακόμη μια φορά τα μοναστήρια που είχε ιδρύσει. Εγκατέλειψε την Ραντγιαγκρίχα παίρνοντας τον δρόμο προς τον βορρά, ακολουθούμενος από ένα μόνο μαθητή, τον Ανάντα: «Είμαι γέρος, Ανάντα. Είμαι ένα γεροντάκι που έφθασε στο τέλος του δρόμου του. Τώρα πια θα είσαι εσύ ο ίδιος λύχνος του εαυτού σου και θα έχης για μόνο προστάτη τον εαυτό σου. Ας είναι η αλήθεια ο μόνος σου οδηγός». Διέσχισε το Βαϊκάλι συνεχίζοντας την ζητιανιά. Μια μέρα σε μια αξιόλογη ομιλία του προς τους μαθητάς του, τους ανήγειλε τον προσεχή θάνατό του. «Η ζωή μου πλησιάζει στο τέλος της. Το τέρμα είναι εδώ κοντά. Εγώ φεύγω και σεις μένετε, τους είπε. Να αγρυπνήτε αδιάκοπα και να ζήτε πάντα με αγιότητα». ¶ρρωστος και κατάκοπος έφθασε τελικά στην τοποθεσία που λεγόταν Καουκιναγκάρα, στην χώρα των Μάλλα, όπου είχε αποφασίσει να εισέλθη στην Νιρβάνα.

Έτσι πέθανε γλυκά και αργά ο σοφός αυτός, που επιθυμούσε οι χορδές του λαούτου να μην είναι ούτε πολύ χαλαρές ούτε πολύ τεντωμένες. Στις όχθες του ποταμού Χιρανγιαβάτι, μέσα σΆ ένα κήπο από κάλες διέταξε να του ετοιμάσουν ένα κρεβάτι ανάμεσα σε δυο δίδυμα δένδρα, που αμέσως γέμισαν άνθη. Ο Ανάντα είχε αρχίσει νΆ απελπίζεται. Κι ο Βούδδας τον παρηγορούσε με απέραντη τρυφερότητα: «Μην αναστενάζης, μην απελπίζεσαι. Από εκείνο που αγαπά ο άνθρωπος πρέπει πάντα νΆ αποχωρισθή. Πώς είναι δυνατόν, Ανάντα, να μη φύγη κάτι που γεννιέται και υπόκειται σε φθορά; ΑλλΆ εσύ, Ανάντα, χρόνια τώρα υπηρέτησες την τελειότητα, με αγάπη και χαρά, χωρίς προσποίησι και υστεροβουλία, με τα λόγια και τις πράξεις σου. Έκανες πάντα το καλό, Ανάντα!» Και πριν εγκαταλείψη τον κόσμο απευθύνθηκε και πάλι στον Ανάντα: «Μπορεί να κάνετε την ακόλουθη σκέψι, όταν θα έχω εξαφανισθή: «Δεν έχομε πια Διδάσκαλο!» Σας τονίζω όμως, αγαπητοί μου μαθηταί, ότι ό,τι γεννιέται είναι φθαρτό. Να αγωνίζεσθε αδιάκοπα!» Αυτά ήσαν τα τελευταία λόγια του. «Το πνεύμα του», αναφέρει μία βουδδική κατήχησις, «εισχώρησε στα βάθη της μυστικής απορροφήσεως, κι όταν έφθασε στον βαθμό αυτό, όπου κάθε σκέψις, κάθε έννοια σβήνει, όπου η συνείδησις του ανθρώπου παύει να υπάρχη, τότε εισήλθε στην υπέρτατη Νιρβάνα. Μπροστά στην πύλη του Κουκιναγκάρα που ανοίγεται προς την Ανατολή, οι ευγενείς των Μάλλα έκαψαν το σώμα του Βούδδα με όλες τις βασιλικές τιμές».

_________________
Μου λες πως θα περάσουνε τα δύσκολα/μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό... "
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://iliadasphoto.grafbb.com/
 
Βουδδισµος Ζέν
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
iliadas photo :: ΣΩΣΤΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ :: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ-
Μετάβαση σε: