iliadas photo

HQ CELEBRITY PICTURES OF FAMOUS ACTRESSES, SINGERS, MODELS , ATHLETES & MUCH MORE
 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  
To Forum μεταφέρεται για καλύτερη παρουσίαση των φωτογραφιών του
σε ιδιόκτητη ιστοσελίδα.
Θα το βρείτε στο

Μοιραστείτε | 
 

 Φασόλι, κάρβουνο και άχυρο

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
CONSOLATA
Elit Member
Elit Member
avatar

Θηλυκό
Αριθμός μηνυμάτων : 1016
Ηλικία : 37
Περιοχή : Napoli - Italy
Χρώμα Ματιών : Blue
Απασχόληση : Delta Photographer
Reputation : 1
Points : 998948598
Registration date : 03/06/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Φασόλι, κάρβουνο και άχυρο   Δευ 18 Απρ - 23:49

Για να δούμε! Έχετε σκεφθεί ποτέ γιατί τα φυτά, οι καρποί ή τα φρούτα που τρώμε έχουν διάφορες μορφές; Γιατί να μην είναι όλα ίδια; Είναι περίεργο, αλλά υπάρχει απάντηση: φυσικά γιατί το κάθε ένα έχει τη δική του μικρή περιπέτεια για να μας διηγηθεί!. Για να δούμε λοιπόν μία τέτοια ιστορία.

Μια φορά και έναν καιρό σε κάποιο μακρινό χωριό που ήταν Αμπελοφάσουλο χτισμένο στην πλαγιά ενός ψηλού βουνού ζούσε μία γλυκειά γιαγιούλα. Περνούσε τη μέρα της φτωχικά στο μικρό της σπιτάκι και το φαγητό της δεν ήταν πλούσιο, αλλά έφτανε για να ζει καλά χωρίς να πεινάει. Της άρεσαν πολύ τα όσπρια και τα έτρωγε συχνά. Έτσι λοιπόν μία ηλιόλουστη Κυριακή θέλησε να βράσει και να φάει φασόλια.

Για να τα βράσει έπρεπε πρώτα να ανάψει φωτιά έξω από το παλιό ξύλινο καλυβάκι της που βρίσκονταν στην άκρη της πλαγιάς του βουνού. Πήγε και μάζεψε μία γεμάτη αγκαλιά από άχυρα που τα έφερε στην αυλή της και τα ακούμπησε στο ξερό χώμα. Καθώς, όμως, τα άφησε στο έδαφος ένα άχυρο ξεπετάχτηκε απότομα ανάμεσα από τα άλλα και κατρακύλησε κάτω στην πλαγιά. Τελικά το άχυρο σταμάτησε σε μία λακκούβα. Στη συνέχεια η κουρασμένη ηλικιωμένη γυναίκα έφερε ξηραμένα κλαδιά και τα έβαλε πάνω στα άχυρα, άναψε φωτιά και περίμενε λιγάκι ώστε τα κλαδιά να γίνουν κάρβουνο.

Πράγματι, μετά από λίγη ώρα τα άχυρα και τα κλαδιά κάηκαν από τη φωτιά σχηματίζοντας μαυροκόκκινα, ζεστά κάρβουνα τα οποία έκαναν περίεργους θορύβους καθώς καίγονταν. Άλλα σφύριζαν, άλλα χοροπήδαγαν και άλλα άνοιγαν στα δύο. Ξαφνικά, ένα από τα κάρβουνα έσκασε από τη ζέστη φθάνοντας πολύ ψηλά. Φύσηξε εκείνη τη στιγμή ένα απαλό αεράκι και αντί να ξαναπέσει στη φωτιά κατρακύλησε στην πλαγιά καταλήγοντας κοντά στο άχυρο.

Το άχυρο όταν είδε το αναμμένο κάρβουνο κοντά του τρόμαξε, αλλά ύστερα πήρε θάρρος και το ρώτησε πώς βρέθηκε εκεί. Το κάρβουνο ζαλισμένο από τη ζέστη στην αρχή δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει το άχυρο, μα τελικά του αποκρίθηκε ότι η τύχη βοήθησε να δραπετεύσει από τη φωτιά και να σωθεί, διαφορετικά θα γινόταν στάκτη.

Η γιαγιά μόλις κατάλαβε ότι τα κάρβουνα ήταν ζεστά έβαλε επάνω τους τη σιδερένια σχάρα και ακούμπησε τη χύτρα της με το νερό για να βράσει το φαγητό της. Μετά από λίγο είδε ότι το νερό ήταν και αυτό αρκετά ζεστό οπότε άρχισε να ρίχνει μέσα του τα φασόλια. Επειδή, όμως, η χύτρα ήταν κοντά στην άκρη της πλαγιάς φοβόταν η κακομοίρα να μην γλιστρήσει. Για αυτό στεκόταν από την άλλη πλευρά, μακριά από την κατηφόρα. Αυτό έδωσε την ευκαιρία σε ένα θαρραλέο φασόλι να βάλει τα δυνατά του και να πηδήξει μακριά από τη χύτρα προς τη μεριά της κατηφόρας προκειμένου να σωθεί. Φυσικά κατάφερε να ξεφύγει, αλλά δυσκολευόταν να σταματήσει και κατρακυλούσε. Στο τέλος έπεσε και αυτό κοντά στην λακκούβα με το άχυρο και το κάρβουνο.

Έτσι, το φασόλι, το κάρβουνο και το άχυρο βρέθηκαν μαζί μακριά από τη φωτιά. Κοιτάχτηκαν αναμεταξύ τους προσπαθώντας να πουν μία λέξη για αυτό που τους συνέβη. Το φασόλι μίλησε πρώτο λέγοντας ότι ήταν πολύ τυχερό που δραπέτευσε γιατί αλλιώς θα έβραζε μαζί με τα άλλα φασόλια καταλήγοντας στην κοιλιά της γριούλας. Ανάλογα μίλησε μετά και το άχυρο το οποίο ισχυρίστηκε ότι στάθηκε τυχερό αφού όλα τα άλλα άχυρα κατακάηκαν. Στο τέλος, το λόγο πήρε το πυρακτωμένο κάρβουνο το οποίο αναρωτήθηκε για το τί θα έπρεπε να κάνουν από εδώ και πέρα στη ζωή τους.

Το μέλλον απασχολούσε και τους τρεις ήρωές μας. Όλοι τους σκεφτόντουσαν πώς έπρεπε να ενεργήσουν. Τότε το φασόλι είπε ότι και οι τρεις έπρεπε να ζήσουν φιλικά, ενώ το άχυρο συμπλήρωσε ότι θα ήταν καλύτερα να φύγουν γρήγορα μακριά ώστε να ζήσουν μόνοι τους σε ξένα μέρη όπου θα ήταν άγνωστοι και δεν θα υπήρχε φόβος να τους πιάσουν. Όλοι συμφώνησαν.

Άρχισαν να περπατάνε όσο πιο γρήγορα μπορούσαν για να φθάσουν σε άγνωστους τόπους. Περνούσαν από ανηφόρες, δρομάκια και κάθε λογής εμπόδια. Ξαφνικά, όμως, ο δρόμος έφερε τους ήρωές μας μπροστά από ένα ρυάκι. Δεν είχε πολύ νερό, ούτε ήταν πολύ πλατύ, όμως ήταν πολύ μακρύ. Δεν ήξεραν από πού αρχίζει και πού τελειώνει. Προσπάθησαν να πηδήξουν ή να πάνε από άλλο δρόμο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Όπως ήταν κουρασμένοι από το συνεχές ταξίδι τελικά το πήραν απόφαση ότι έπρεπε να περάσουν το ρυάκι για να συνεχίσουν.

Το άχυρο βρήκε μία καλή θέση και είπε στους συντρόφους του ότι θα τους βοηθήσει να περάσουν απέναντι κάνοντας τον εαυτό του γεφύρι. Αλλά έπρεπε να περπατήσουν προσεκτικά έως την άλλη όχθη. Έτσι έγειρε, τεντώθηκε όσο μπορούσε και όταν ήταν έτοιμο έδωσε το σύνθημα για να περπατήσουν επάνω του. Το κάρβουνο συμφώνησε, όμως το φασόλι ήταν πιο έξυπνο και δεν ήθελε να περάσουν το ρυάκι με αυτόν τον τρόπο, αλλά τελικά υποχώρησε στο πείσμα των άλλων δύο.

Πράγματι, πρώτο άρχισε να κινείται το κάρβουνο που ακόμα άχνιζε από τη φωτιά. Περπατούσε προσεκτικά για να μην βλάψει το φίλο του, αλλά η θέα και ο ήχος του νερού δημιουργούσαν τρόμο. Όταν έφθασε στη μέση το κάρβουνο πάγωσε από την τρομάρα του και στάθηκε πολλή ώρα ακίνητο. Το άχυρο τότε άρχισε να του φωνάζει να κινηθεί γρήγορα γιατί η ζέστη το έκαιγε, αλλά το κάρβουνο είχε φοβηθεί τόσο πολύ που δεν άκουγε τίποτα. Στο τέλος το άχυρο άναψε από τη ζέστη και κόπηκε στα δύο πέφτοντας στο νερό. Μαζί με το άχυρο βυθίστηκε και το κάρβουνο το οποίο έσβησε. Στο τέλος και οι δύο παρασύρθηκαν από τα νερά.

Το φασόλι μη μπορώντας να κάνει τίποτα βλέποντας αυτήν την κατάσταση άρχισε να χαχανίζει εξ αιτίας των άμυαλων συντρόφων του οι οποίοι δεν ήταν έξυπνοι όσο έπρεπε. Μάλιστα άρχισε να χαχανίζει τόσο έντονα ώστε σε κάποια στιγμή λίγο έλειψε να ανοίξει τελείως στα δύο το σώμα του και να πεθάνει. Όμως, στάθηκε τυχερό γιατί ενώ υπέφερε από το πολύ χαχάνισμα πέρασε από δίπλα του ένας ράφτης. Αυτός είδε ότι το φασόλι είχε ανοίξει και έβγαλε αμέσως τις βελόνες με τη μαύρη κλωστή που έραβε στη δουλειά του. Έραψε τη σχισμάδα στην κοιλιά του φασολιού το οποίο από τότε αυτό και όλα του τα παιδιά έχουν μία μαύρη κοιλίτσα.

Έτσι λοιπόν η ιστορία μας τελειώνει και μαθαίνουμε πώς δημιουργήθηκαν τα πεντανόστιμα αμπελοφάσουλα ή μαυρομάτικα φασόλια.

_________________
The liar needs a good memory
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Φασόλι, κάρβουνο και άχυρο
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
iliadas photo :: iliada's photo forum :: ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΑΣ-
Μετάβαση σε: